Dinsdagmorgen (12 december 2009) - Louis schrijft...

Sneeuwblogje

Ik heb net telefonisch vernomen, dat het Natspelteam veilig is aangekomen bij Mieke. Volgens de oorspronkelijke planning zou het team bij mij komen. Maar omdat het openbaarvervoer op een laag pitje draait  — hebben afgelopen zondag besloten —  dat Mieke beter bereikbaar zou zijn.

Ik schuif het gordijn aan de voorzijde open. Buiten is het nog donker, maar door het licht dat weerkaats tegen de wolken en de sneeuw toch niet echt; sneeuwt niet of niet meer. In de vuurdoorn hangen lange ijspegels; glinsterende juwelen. Er is hier de afgelopen tijd zo'n 80 centimeter sneeuw gevallen. Vannacht is daar minder dan een centimeter bij gekomen. Volgens de Buienrader hangt het er om of er vanmorgen nog een paar vlokjes bijkomen.

Het personeel van de mega-tandartspraktijk hier tegenover druppelt binnen. Ik verwacht vanmorgen slechts 1 cursist. Die kan echter plotseling afbellen, want hij moet uit het noorden van de provincie komen. Behalve reclame van Apple zijn er geen nieuw e-mails. Buiten komt een dame met een hondje langs. Volgens de radio ijzelt het in Limburg. Dan wordt Toon Hermans (10 jaar geleden overleden) opgehaald: “Een laatste blote badgast staat te hoesten bij de friettent. En zegt: ‘Dat komt er van als je de laatste bent!‘“ Dan volgt de reclame; de biebjes van acht uur en het nieuws.

Er parkeert een blauwgroen autootje zodanig onhandig, dat er geen auto meer langs kan. Ik ben net te laat met op de ruit bonzen; geen reactie; heb de pest in! Ook het personeel van hier tegenover, heeft vaak de nijging hun stuk blik zodanig neer te kwakken, dat er bij mij geen cursist meer in of uit kan! Inmiddels wordt het langzaam licht; het is grauw. Ik moet nu het rekje met kleren voor de kachel op ruimen, zodat de huiskamer weer ruim en gezellig wordt. Vervolgens wordt het theezetten, ofwel de vaste routine voor de les.

Zeven over negen; mijn cursist belt af. Het schijnt verder in het Noorden op de binnenwegen nog te bar te zijn. Helaas dubbel werk; het droogrekje kan dus weer voor de kachel. Het blauwgroene autootje is gelukkig net op tijd vertrokken, zodat de sneeuwschuiver-zoutstrooier er langs kan. Het is zon graadje boven nul; tijd om verder te gaan met sneeuwruimen; kruiwagen na kruiwagen met sneeuw verdwijnt op het speelveld.

Even over enen ben ik weer binnen van het ruimen. Ik ben nog niet klaar, maar de inwendige mens verlangt ook wat. Halverwege de middag belt mijn avondcursist af. Ik kan weer verder met sneeuwruimen. Uitgeblust kijk ik naar Harry Potter op tv, om daarbij in slaap te vallen... (wordt vervolgd)


Zaterdagmorgen (13 juni 2009) - Louis schrijft...

Rampblogje

We zouden groots uitpakken met de start van de zomercursus. Deze keer iets wat aan de late kant in verband met de Opendag van vorig weekend. Zonder e-mail heeft dat echter geen zin! Ik zit nu bijna een week zonder functionerende mailbox; boze telefoontjes waarom ik niet reageer; vaak ligt de hoorn en weer snel op; kort lontje.

De oorzaak van dit gedonder ligt een jaar geleden. Het is toen fout gegaan met het meenemen van mijn telefoonnummer met de verhuizing. Het waarom snap ik na een jaar nog steeds niet echt. Maar het begint tot mij door te dringen, als ik toen het verlies had genomen; alle reclame materiaal van “Maha Vira” gewoon in de prullenbak, dan waren de huidige problemen er niet geweest! Ik moet hierbij gelijk toegeven, dat wij als vereniging niet de buffer hebben voor zo'n stunt.

Nu opgeven?

Ik heb de afgelopen week van de diverse callcentrejuffen regelmatig het advies gehad me gewoon bij de feiten neer te leggen; er gaan in deze tijd wel meer zaken over de kop! Anderen vinden het nu de tijd, om site en naam maar te verkopen aan de sector, die nog steeds weigert de hen toegewezen drie iksjes als extensie te gebruiken; belangstellenden, die de huidige idealen van de site willen behouden zijn er niet!

De afloop ...

Zaterdag 25 juli; het is nu alweer een maand geleden, dat mijn e-mail is hersteld. Inmiddels zijn de daardoor ontstane achterstanden weggewerkt. Na de morgensessie passiefoefeningen zitten we aan we aan de thee. Buiten is het nog druilerig, we hopen op mooi weer voor oefeningen buiten, maar dat zal wel morgen worden.

‘Esra, hoe bevalt het blote leventje?’ vraagt Eva met haar wat indringende hoge stem; vervolgens nipt ze weer aan haar thee.

‘Heerlijk,’ reageert Esra met zoete lage vrouwenstem.

‘En hoe was het aan de Hoornseplas?’ voeg ik daar aan toe.

Esra strijkt een donkere lok achter haar rug en reageert dan bedachtzaam met extra laag in haar zoete stem: ‘Ik ben er nu echt helemaal door; over de drempel bedoel ik; ook mannenblikken zijn niet meer bedreigend! Misschien ben ik nu al verslaafd?’

‘Zou het verslavend kunnen zijn?’ reageert Eva.

“In hoeverre is ‘de keuze voor vrijheid’ verslavend?” voeg ik daar aan toe, terwijl Eva's blik en mijn ogen elkaar ontmoeten.

Het is even stil ... buiten zingen de zomervogels; doet even weer denken aan zo'n momentje in de les. Op het parkeerterrein slaat een autodeur dicht.

Dan komt Eva met: ‘Is echt jezelf zijn een verslaving?’

Esra zet haar theekop klinkend neer op het glazen onderzettertje: ‘Dan is iedereen verslaafd!’ zegt ze met kracht in haar stem.

Eva zit daar bovenop met dooddoener: ‘Het leven is verslavend en dat is maar goed ook!’

“Je kunt dus ‘verslaving’ niet gebruiken voor levenswijzen als naturisme,” vat ik de voorgaande discussie samen, terwijl ik ondertussen koekjes uitdeel.

‘De mostuin achter in mooi geworden,’ zo kiest Esra een ander onderwerp.

‘Ja, de Zwavelkopjes staan er weer mooi bij,’ beaamt Eva dan nipt ze weer aan haar thee en laat zich vervolgens op de bank nog wat meer achteruit glijden.

Esra zet haar kop neer en laat zich tegen Eva aanglijden die reageert met een arm om haar heen. Buiten klettert de regen tegen de ruiten. De wind drukt de Springbalsemien naar voren. Het wordt nu echt donker. Ik zet het schemerlampje op de schoorsteenmantel aan. Slechts even klettert het. De jonge dames kruipen nog wat dichter tegen elkaar aan. De NCRV-gids glijdt van leestafeltje en valt open op een stukje over BlootGewoon. De fluit van de waterketel gilt in de verte. Ik ga naar de keuken om nogmaals thee te zetten.

‘Mensen, ik kom er aan met hete thee’, roep ik van achter de deur om het risico op ongelukken uit te sluiten.

Als ik binnenkom heeft Esra de TV-gids opgepakt. Het is mij duidelijk, dat de discussie nog over het artikel ‘Naakt met een missie’ uit de gids gaat: ‘Wat er straks ook gebeurt, ik laat niet van het strand pesten!’

‘Een boycot zal op de kijkcijfers weinig invloed hebben. Het is duidelijk een voorbeeld van een mislukte actie!’ zegt Eva met vuur in haar hoge vrouwenstem.

“Het zal wel een ‘een badjassen zooitje’ worden; nauwelijks interessant,” voegt Esra daar ontnuchterend aan toe terwijl ze ondertussen nog wat dichter tegen Eva aan kruipt.

Ik kom met: ‘Je moet het resultaat van actie over de lange termijn bekijken.’ En dan met iets meer nadruk: ‘Maar dames er is nieuwe, hete thee. Wie schenkt er deze keer in?’

Eva maakt zich uitrekkend los, ondertussen ga ik nog even naar de keuken om nieuwe koekjes te halen. Buiten piept de zon even tussen de wolken door, om meteen weer te verdwijnen. Dikke regendruppels vallen op de grijze straatstenen van het terras. Terug in de huiskamers met meer koekjes blijft ‘BlootGewoon en Anita Witzier’ en in de discussie hangen. Ik heb nooit de illusie gehad, dat onze actie direct iets meer zou op leveren dan trefwoorden voor de site in Google.

‘Nog een week dan ben je jarig, nietwaar Louis?’ vraagt Eva en ze gaat verder met: ‘Hoe doe jij dat met het onderscheid tussen textielgasten en naturisten?’

‘Meestal komt er zo midden in de vakantie geen hond! Dus vier ik het vaak met een paar cursisten van yoga, als die er zijn,’ reageer ik nogal nuchter.

Eva neemt een slokje thee en dan komt met: ‘Ik organiseer meestal twee party's. De textiel op de echte dag van mijn verjaardag en de naturistische op een afgesproken dag. Soms gaan we dan met z'n allen naar een sauna.’

‘Een goed idee,’ beaamt Esra; vervolgens zet ze haar tanden in een nieuw koekje.

‘Op de naturistische party laat ik soms dingen van passiefoefeningen zien,’ vult Eva aan.

Esra merkt op: “Ik vind de ‘badjassencultuur’ van de grote sauna's toch minder prettig!”

‘Dat is uit de Randstad komen overwaaien. Vroeger was dat hier in het Noorden niet zo,’ merk ik op!

‘Hoe lang is dat geleden?’ vraagt Eva.

Ik kijk Eva in haar heldere blauwe ogen: ‘Zo'n 20 jaar, dus van voor jullie tijd,’ moet ik toegeven.

‘Louis, jij ging toch meestal naar de naturistische sauna in Selmien?’ gaat Eva daarop verder.

‘Ja,’ ik aarzel even; zoek naar woorden: ‘Ik heb het ideaal van Hooite en Ria zien ontstaan en ook de ondergang meegemaakt,’ ik wist niet, dat met het nog zo zou raken; even komen er tranen: “Ik mis het FNB ofwel de ‘Riahoeve’ nog steeds. Hoewel nog niet af, was het een unieke plek. Vooral de kerstdagen — met een heus kerstdiner — waren er heel gezellig.”

Ik pak een map van het archief van ‘Maha Vira’ en laat — na even bladeren — een menukaart van een FNB-kerstmenu zien.

“Jammer dat nu ook de ‘Natspel-avond’ niet doorgaat!” voegt Esra daar aan toe.

‘We hebben hard aan de site gewerkt,’ zegt Eva: “Meer kunnen we met zo'n klein clubje niet doen! Louis, hoe gaat het nu met de voorbereidingen voor ‘Web 2.0’ en Joomla?”

Ik reageer op Eva met: ‘Mark werkt hard aan het ombouwen, van één van mijn computers naar een test server. Helaas moeten we wel alles zelf uitzoeken, want vrijwilligers met kennis van PHP, CSS en Joomla! hebben zich tot nu toe niet aangemeld.’

‘Ja, het web wordt door al die nieuwe mogelijkheden steeds commerciëler!’ zegt Esra met wat stemverheffing.

‘We moeten het gewoon hebben van heel creatief omgaan met de simpele webtechnieken,’ zegt Eva.

Dan gaat de telefoon; met: ‘Vereniging Maha Vira; Louis,’ neem ik het gesprek aan.

Aan de andere kant van de lijn alleen maar gekraak; vervolgens een aarzelende: ‘Jullie website gaat toch over tantra? Geven jullie ook tantra-massage?’

‘Ja, maar dan moet U wel een partner meenemen,’ beantwoord ik de vragensteller aan de andere kant van de lijn.

‘Maar is er dan geen groep? Of moet ik in september nog een bellen?’

‘Nee, de belangstelling is de laatste jaren door de verpreutsing van de maatschappij sterk terug gelopen. Met plaatsing op een wachtlijst zou ik verkeerde verwachtingen scheppen!’ zo begin ik mijn betoog. Achter me hoor ik de dames op de bank zachtjes giechelen. Ik ga gewoon verder met: ‘Er is dus nu nog ruimte genoeg, maar u moet wel zelf met mensen komen.’

‘Maar is er dan geen dame?’

Met die vraag komt de aap uit de mouw. Is dit weer zo'n eenzame kerel in de 40. Ik aarzel even en kom dan met: “Nee, wij beschermen onze vrijwilligers. De minimale bezetting voor een tantragroepje is 2 mensen; maximale 6. U zult dus zelf moeten zoeken naar een maatje voor de cursus! U zou daarvoor en berichtje op yoga- of naturisme-prikpagina van startpagina kunnen plaatsen. Eventueel kunt u een hoekje op onze pagina krijgen voor een link van dat berichtje. Zo kunt U dat stukje op onze pagina ook met een profiel op FaceBook of een andere community visa versa verbinden.’

‘En zo'n stukje op jullie site? Hoe moet dat en wat kost het?’

“Een eigen pagina op de ‘Tao-massage.nl’ site is tot 100 Kb gratis. Als U de tekst mailt met telefoonnummer en adres, zullen wij het in overleg plaatsen.”

Het telefoongesprek gaat verder met vragen over of het toch niet ander kan. Langzaam wordt het mij duidelijk, dat het gaat om een man, die een alternatieve manier om buiten het potje te piesen. Ik zoek een goed moment om het gesprek af te breken. Zo te horen zijn de dames inmiddels bezig met de techniek van het website bouwen. Met een terloopse blik achterom zie ik, dat Eva bladert in een boekje over CSS. Esra kijkt mee. Aan de andere kant van de lijn valt mijn telefoongast met zijn vragen nu duidelijk in herhaling. Ik moet dit op een beleefde manier afbreken.

Met: ‘Dan spreken we af dat u de tekst voor op onze site per
e-mail toestuurt,’ zo probeer ik er een punt aan te draaien.

‘Maar (...)’

Ik breek in met: ‘De rest handelen wij af als ik de tekst hier heb. Het adres staat op de site. Nog een prettige dag,’ aldus sluit ik het gesprek definitief af.

‘Louis, een nieuwe voor het najaar?’ vraagt Esra naar mij opkijkende?

‘Nee, dan moet er een wonder gebeuren!’ antwoord ik Esra en ga verder met: ‘Dat verhaal per mail komt niet eens. Het is gewoon een eenzame kerel die ons ziet als een alternatieve datingsite. De meerderheid van de reacties zijn zo, daarom wil ik niet dat jullie de telefoon opnemen.’

Eva haakt daar op in met: ‘We leven nu in een preutse tijd met in meerderheid bange mensen!’

‘Ze weten niet wat ze missen!’ zegt Esra met kracht in haar stem. Het verticale rimpeltje in haar ronde gezicht spreekt daarbij boekdelen.

‘Voorlopig zit er zal die preutse trend nog wel even doorzetten, dus moet de nadruk liggen op het vastleggen op de site,’ zo demp ik haar verwachtingen zonder de hoop dood te slaan.

“Zo zit het nu weer mee, dat we met ‘Internet Explorer 8’, ‘Haptotantra.nl’ niet meer moeten ombouwen,” haakt Eva daar op in.

‘Wat doen we met Internet Explorer 7?’ vraagt Esra.

‘Dat gedrocht van een browser had nooit op de markt moeten komen!’ zegt Eva nog voor ik kan reageren.

‘Ja, aan dat slachtoffer van de browser oorlog, kunnen we beter geen aandacht meer besteden,’ vul ik haar aan.

‘En de afbeeldingen?’ vraagt Esra verder.

‘Ik denk dat met IE8 de tijd rijp is om te experimenteren met 300% voor de afbeeldingen van 340 pixels breed,’ zeg ik aarzelend.

‘Dus fotobanners van 1020 pixels en een hoogte in pixels deelbaar door drie,’ concludeert Esra en ze gaat verder met: ‘IE6 is nog steeds handig bij het zoeken naar kwetsbare plekken — in afbeeldingen — voor pixeldrift.’

‘Ja, we ontkomen nog steeds niet aan een lichte onscherpte tezamen met extra plaatselijke onscherpte,’ voegt Eva daar aan toe.

Zo zitten we midden in de technopraat over het bouwen aan internetsites. De dames laten mij op de computer een mogelijke CSS-oplossing voor de horizontale lijn zien. Helaas blijkt het voor Safari geen oplossing te zijn. Ontkomen we toch niet aan het gebruik van afbeeldingen, met de daarbij horende onscherpte? Of moeten we het bouwen voor vergroten nog een paar jaar laten liggen? Het grootste probleem met de site is echter niet de techniek maar het gebrek aan helpende handen en de snelle verandering van het web. Een blik op de klok geeft aan, dat het inmiddels tijd is voor een broodje. De tijd voor de sessie is vergleden met computerperikelen. Ik ga dus naar de keuken, om sandwiches met kaas, pindakaas en chocopasta te maken. De dames prutsen ondertussen verder aan hun testpagina. Verder zet ik weer nieuwe thee voor bij de lunch.

Bij een boterham en nieuwe thee gaan we verder over de toekomstmogelijkheden van de site: “Uiteindelijk moet ‘Haptotantra.nl’ de kern van de site worden. Voorlopig gaat het gewoon om het bewaren van de domeinnaam,” zo haak ik in op vragen van Esra.

‘Is het niet de bedoeling dat het publiek kan meeschrijven aan de verhalen?’ vraagt Eva om het onderwerp weer op te halen. Dan neemt ze weer een hap brood met kaas.

‘Ja, maar dat werkt alleen bij voldoende belangstelling,’ reageer ik terwijl ik haar indringend aankijk.

‘Als ik het goed heb, gaat het nu vooral om de opbouw van de portal,’ voegt Esra er aan toe.

Zo halverwege de middag hebben we genoeg van het webwerk. Buiten is het nog steeds te grijs en fris, dus wordt het een passiefoefeningensessie binnen gevolgd door een gezellige maaltijd op een Frans-tijdstip.

Epiloog

Het is de volgende morgen en Eva is al vertrokken. Esra staat gepakt en gezakt om de textielwereld weer te betreden. Over een minuut of tien gaat haar bus.

Ze reikt me de hand en zegt: “Louis, omhelst heb je al, want dat gaat beter ‘in je blootje’. Ik heb weer een paar dagen genoten van een unieke vrijheid. Laatje niet op je kop zitten door tegenslag.”

Ik neem haar hand in de mijne: ‘Bedankt Esra voor de goede raad en een goede reis,’ laat haar hand weer gaan en zeg: ‘Bel j' nog even als je weer veilig thuis bent?’ Dan opent beminnelijk hoofddoekje de voordeur de wijde wereld tegemoet; momenten van eenzaamheid.


Zaterdag (9 mei 2009) - Louis schrijft...

Blootblogje

Zonder ene Anita Witzier zou dit blogje nimmer het domein van de openbaarheid betreden. Beter uitgedrukt het zou niet eens aan mijn brein zijn ontsproten. Voor mij is bikini-bloot net zo gewoon als naakt. De huid is onderdeel van de mens en het tonen daarvan, is een fundamentele vrijheid; een mensenrecht; althans dat is mijn mening en die van velen met mij. Hoewel ik mezelf zie als nudist, ben ik een naturist. Volgens goed Nederlands taalgebruik, hoor ik in de verzameling met de naam naturisme. Ik ben trots op dat label; ga er vanuit dat ik dus behoor tot de naturistische zuil.

BlootGewoon

De uitdrukking “BlootGewoon” is slecht Nederlands, maar op het web schijnt dat te werken. Het moet zijn ‘bloot is gewoon’ of ‘gewoon bloot’! Uit het format van het programma BlootGewoon leest ik echter, dat de kijkers worden gelokt door de ongewoonheid van ‘Bloot of naakt’. Of het om bloot of naakt gaat is niet duidelijk; maar de KRO hoopt op een kijkcijferkanon in komkommertijd.

Bloot raakt gemoederen

Hoewel wij hebben getracht - via wat dempende opmerkingen - de ophef over de betreffende naaktkalendersoap - op ons Webwerk Webblog wat te sussen, wil dat tot nu toe nog niet lukken; de naturisten zijn bang en boos; soms zelfs woest! “Naakt met een missie” om het naturisme naar de Filistijnen te helpen! Dat goede doelen daar in willen stinken? Helaas even googelen laat zien, dat de oproepen al op dergelijke sites dwarrelen. Men moet niet verbaast zijn, bij verstoring door streakers, want het hangt in de lucht! Lieve Anita van de KRO pas op voor die doos van Pandora, want wij laten ons echt niet achter de rietmatten terug duwen. Je zou wel eens heel bloot kunnen komen te staan; en dat is anders dan naakt op het strand!


Oudjaarsdag (31 dec 2008) - Louis schrijft...

Vuurwerkblogje

Het is halverwege de morgen als ik dit schrijf. In de verte klinkt zo nu en dan een knal; oud'jaarsmorgen. Het is echter veel stiller als ik gewend was op Oud Ambacht. Mijn oude flat staat nu al ruim een half jaar leeg. De woningbouw - heeft met een nieuwe stikker voor geen post - de brievenbus verzegeld. Er staan daar nog veel meer flats leeg; een trieste boel. Ik mis echter de mooie, winterse vergezichten vanaf de flat.

Hier valt er niet zo ver te kijken; zeker vanmorgen niet; mistig. Ik heb alvast het gordijn - aan de straatzijde - tot een brede kier - dichtgeschoven en de verwarming staat een graadje hoger. Zodra komen Mieke en Christina, ofwel het Natspelteam; de thee staat onder de muts. Ik ben minder ver gekomen als ik in mijn gedachten had. De plannen moeten worden bijgesteld; het ontbreekt ons aan vrijwilligers! Het aantal reacties op deze site valt danig tegen.

Maar laat ik de moed niet verliezen; een nieuw jaar biedt nieuwe kansen! Het kon nog wel eens gaan dringen in mijn mailbox. Er zijn dus nog steeds vrijwilligers nodig, zowel fysieke hulp hier op de Bouriciuslaan als, via digitale weg voor de site. Ondanks de pech met slecht functionerende moderne browsers, ligt er een concept voor het nieuwe uiterlijk van deze site. Binnen Webwerk (zie Webblog) is er al een begin gemaakt met de ombouw; nu nog die nijvere handen aan het toetsenbord. Naast CSS-geeks, hebben we vooral ook vertalers voor de Engelse versie nodig.

Het Natspelteam

Genoeg over al dat werk dat voor ons ligt, want de bel gaat. Christina en Mieke komen binnen. Verassing; er staan echter drie dames voor de deur. Van het kleine eindje van de bushalte naar hier, zijn ze al wat wit uitgeslagen; gelukkig is het binnen warm en veilig. ‘Ik ben Eva, op het web noemen ze me Motje,’ zo stelt de derde jonge dame zich voor (Om privacy redenen verander ik haar naam in Eva). Verder is het een hartelijk weerzien. ‘Ik moet nog even het gordijn dicht schuiven,’ hoor ik mezelf zeggen; buiten klinkt een ratel van knallen; ‘Het gordijn is nu dicht,’ geef ik even later aan.

We zitten aan de thee; de brievenbus klappert; de laatste post van het jaar. Ondanks de uitwisseling via het webblog, server en e-mail valt er bij de thee heel wat bij de kletsen.

‘Geen koffie?’ vraagt Eva.

‘Nee, dat past niet zo goed bij yoga,’ is Christina mij voor. Zo tussendoor leg ik de Cd-doosjes open, zodat de inhoud aan de warmte kan wennen. Er valt heel wat materiaal voor de site uit te wisselen.

‘Louis, wat heb jij veel boeken over webtalen liggen,’ merkt Eva op.

‘Ja, hard nodig als je als kleine groepering - zonder centen - tegenwoordig nog iets van een website wil maken,’ antwoord ik terwijl ik nogmaals met de koekjes rond ga: ‘Maar Eva hoe kom jij zo op onze site terecht?’

“Ik was net begonnen in een tweedehands boekje over HTML 3.2 en had een draaiend voorbeeld op m'n computer staan, toen kwam ik met zoeken jullie site tegen. Het was van: ‘Niet te moeilijk; hier kan ik meepraten. ‘Ik heb door jullie veel bijgeleerd. Als je aan een doel werkt leer je veel sneller!” antwoordt Eva.

Ik vraag door met: ‘Ga je nog een eigen site maken?’

‘Weet ik nog niet; ik vind dit eigenlijk veel leuker!’ reageert Eva met emotie in haar stem.

Dit is de aanleiding voor onze nerts - Mieke begint - voor technopraat; CSS, HTML-tags, DOM, Joombla, php, XML en ga zo maar door, deze termen verdrijven de geesten effectiever dan het vuurwerk buiten. Ondertussen brand ik voor Eva een kopie van de site samen met de oude versies en alle experimenten. We zoeken nog steeds naar een antwoord op de browseroorlog. Dan weer ga ik met de koekjes trommel rond; schenk thee in. Buiten komen de knallen dichterbij; binnen snort de kachel en de discussie verschuift naar haptotantra. Ondertussen wisselen allerlei nieuwtje uit; masserende handen op blote huid. Lang duurt dat echter niet!

Via de kans op een schaatswinter en de denkbeeldige “Elf Steden Tocht”, gaat toch weer vooral over de site; en hoe dat nu moet met de steeds sneller opvolgende nieuwe browsers: “Het is onmogelijk om ‘die snelle technische veranderingen’ nog bij te houden!” zegt Christina met verheffing van haar stem. Haar statement wordt benadrukt door een extra harde knal van buiten.

Eva gaat daar op in met: ‘We moeten er maar het beste van maken en hopen, dat we met de nieuwe vorm goed hebben gegokt.’

‘We kunnen natuurlijk op de achtergrond, zoveel mogelijk technische varianten maken, zodat zowel de problemen als de oplossingen snel naar voren komen,’ geef ik aan.

Christina komt met: ‘Het is ook zo moeilijk om aan je informatie te komen. We weten nog steeds niet, of je die verdraaide pixelzoom van Internet Explorer zeven kunt uitschakelen!’

Eva zit daar bovenop met: “Je snapt al niet dat die lui van Microsoft, zoveel fouten in ‘een nieuw product’ kunnen laten zitten!”

‘Ja IE7, is een rammel-versie! voegt Mieke er aan toe.

‘Gammel versie; dan weet je gelijk wat je van IE8 kunt verwachten!’ vult Eva met hoge luide stem aan.

De conversatie gaat met flarden over naar gewone koetjes en kalfjes. Dan weer gaat het over yoga en passiefoefeningen. Eva bladert in de Uit!

‘Eva je kunt een exemplaar mee meekrijgen,’ geef ik aan.

De eerste sessie

‘Leuke kalender,’ merkt Christina op.

‘Ja, dat is de kerstkaart van Jan van Aquadroom,’ antwoord ik.

‘Jammer dat Natspel nog maar eens per jaar is!’ zegt Mieke met sombere blik. Door een paar muisclicks van Mieke brandt de XP-computer weer een DVD met gesorteerde afbeeldingen, zodat Eva ook dat materiaal kan meenemen voor het werk aan onze site! Samen met Christina leg ik alvast een groen laken over het zandgele neer. ‘Wie gaat er straks languit?’ vraagt Mieke.

‘Als ze er geen bezwaar tegen heeft, is onze nieuwe gast de eerste,’ reageer ik: ‘ Eva je krijgt van mij een lichtgroen kussensloop.’

Eva glimlacht: ‘Ik zeg geen nee.’

Als ik begin over het woordje stop zegt ze: ‘Louis, je hoeft niet extra voorzichtig te doen; hoor! Ik heb al een paar sessies achter de rug.’

Met: ‘Lekker languit en je luistert naar het gerommel van het vuurwerk in de verte,’ zo start Mieke de sessie. Eva laat haar benen vanuit de Haai uitglijden. Ze legt ze schroomloos, schaamteloos, losjes wijd: ‘En je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen,’ zo neem ik op een gebaar van Mieke de stembegeleiding over. Christina staat al klaar met een vachtje om de huid van Eva te strelen; ze begint met wat wind: ‘En je voelt je huid,’ speel ik daarop in.

Met: ‘En voel, Eva voel,’ zet Christina de totaalstreling in.

Ondertussen neem ik alvast de rechter hand van Eva in de mijne voor het Contact-Maken. Zodra Christina stopt ga ik verder met: ‘Zo richten we dan de aandacht op elkaar; ik Louis naar jou Eva en jij in de richting van mij. Aldus komen we dan gevoelsmatig dichter bij elkaar...’

Eveneens ondertussen zit Christina aan de andere zijde van Eva al klaar voor de zelfde verinniging. ‘ Zo kan ik nu jouw hartslag voelen; misschien jij die van mij (...).’ Ga ik verder.

Buiten klinkt weer zon veelvoudige klapper; een vrachtwagen; stilte: ‘En dan laat je alles gaan,’ vervolg ik: ‘En via deze streling blijven we bij elkaar, opdat je straks niet meer zult schrikken (...).’

Even later pakt Christina het Contact-Maken op. Ze weet weer een aardige variant op het bekende proces te improviseren. Ondertussen komt Mieke voor dat proces op mijn plaats zitten, om de verinniging weer van Christina over te nemen. ‘Laat maar helemaal gaan Eva,’ zo klinkt de afsluitende stembegeleiding van Christina.

Met: ‘Door mijn hand in de jouwe, Eva; laat je j' de boze buitenwereld en alles wat je dwars zit geheel verglijden,’ zet Mieke dan het proces van njutning voort: ‘Hier binnen is het volkomen veilig, want wij drieën waken over jouw.’

Een diep gerommel klink vanuit de buik van Eva; ontspanning.

Mieke maakt het ritueel af en wijst dan naar mij. Ze heeft op het moment duidelijk de leiding van de sessie genomen; sprekende handen.

Nu zet ik - op de manuele aanwijzing van Mieke - een actief gedeelte in, met de algemene stembegeleiding: ‘Dan bijt je op het puntje van je tong, je knijpt in je vuisten, je knippert met de ogen en je rekt je zelf eens flink uit. Vervolgens gaan we de dynamische fase van de Bekkenlift maken.’

‘En til die billen van de vloer (...); en til; en til,’ gaat Christina verder.

Dan pakt Mieke het weer op met: ‘En je luistert ondertussen naar het gerommel van het vuurwerk in de verte.’

Zo volgt de Hengel eerst links en dan rechts; de Statische-Bekkenlift, de Brug en de Radhouding: ‘En dan languit,’ klinkt de stem van Mieke.

Het gerommel van het vuurwerk werkt mee door nabij te zwijgen; dichtbij koeren de duiven; ademgolf.

Na een minuutje rust: zet ik de Passieve-Ploeg in. Eva laat onverwacht, heerlijk gaan haar linker been rolt losjes op het mijne; vervolgens haar rechter. Ik kruis de benen en til ze over haar hoofd. Christina vult het geheel sensueel aan met de grote struisvogelveer aan lange steel. Mieke helpt me met de wijdbeense vorm, want ze is me wat te lenig.

Op de Ploeghouding volgt een Kaars; een Tang. Vervolgens leggen we haar met z'n tweeën terug in een Vorkligging; ademgolf.

‘En je luistert naar het gerommel van het vuurwerk in de verte,’ zo vult Christina de verstorende achtergrond in, opdat hij niet zal storen; gelijktijdig houdt ze een oliebol bij de neus van Eva met: ‘Buiten is het koud, binnen echter veilig en geborgen.’

Zo volgt een Banaanhouding; keren, een Sprinkhaan; weer keren, een Schroefhouding naar rechts, vervolgens een Schroef naar links.

De tweede sessie

Bij de volgende sessie krijgt Christina alle aandacht. Eva heeft nog niet zoveel routine in het samenwerken, maar met de grote struisvogelveer streelt ze dapper mee. Ik laat haar voelen hoe het is, om iemand in een passiefoefening te tillen, dus herhalen we de Passieve-Ploeg meer dan vijf maal. Daarbij ontkom ik er niet aan, de aanwijzingen met mijn stem te geven. Voor aanwijzingen in gebaren is het bij Eva nog te vroeg; ze zou er slechts van in de war raken! Christina kan heel goed laten gaan en dat maakt voor Eva niet al te moeilijk. De vierde keer heeft ze het al aardig onder de knie. Vervolgens behandel ik op de zelfde wijze het in een Schroef leggen: ‘Nu jij de benen, Eva. We leggen zo zorgvuldig symmetrisch terug,’ zeg ik met zachte, lage stem: ‘En voel, vergelijk links en rechts, ofwel voel wat je echt voelt, Christina,’ voeg ik iets luider de stembegeleiding daar aan toe.

Even later dekt Mieke de voeten van Christina af en zegt daarbij: ‘En ... voel wat er verandert.’

Door een paar reflexzones op het gezicht van Christina te masseren, maak ik de realming-ervaring bij Christina aan Eva duidelijk: ‘Wat gebeurt er nu Christina?’ vraag ik.

‘Mijn rechterbeen zakt,’ antwoordt Christina wat traag: ‘Nu liggen mijn benen anders om,’ zegt ze even later.

‘En hoe is het nu?’ vraag ik weer terwijl ik voorzichtig doorga met masseren.

‘Bijna gelijk,’ zegt Christina zachtjes: ‘Ho, ietsje terug!’ gaat ze verder: ‘Gelijk.’

Mieke wijst naar haar pols; meer NGT.

Ik kijk naar de klok. Die geeft aan, dat het tijd is om de sessie af te breken, want de dames moeten zo weg, dan pak ik een hand van Christina en: ‘Met dan; dan; dan bijt je op het puntje van je tong, je knijpt in j' vuisten en rekt je eens flink uit,’ zet ik het wederom actief worden in.

Ruimte voor mezelf

Het is inmiddels zo'n vier uur in de middag. De dames zijn buurten bij kennissen van Eva. Ik heb dus even het rijk allen, zodat ik dit blogje kan bijwerken en de maaltijd voorbereiden. Ik houd het simpel; het wordt een wok met spaghetti als basis aangevuld met zalm in tomatensaus uit blik. Het recept heb ik al een keertje eerder geïmproviseerd, dus deze keer kan ik niet miskleunen. Pa's hooikist komt straks goed van pas; een momentje van herinnering; bijna een traantje. De kookwekker gaat voor de spaghetti.

Het nieuws op de TV begint met supersnelrecht; de laatste jaren is de jaarwisseling verworden tot een bijzondere vorm van oorlogsvoering. Ik kijk met een half oog, want ik moet nog even thee zetten. Dan de oorlog in Gaza en Israel; demonstratie in Den Haag. Goed nieuws uit België: de Oud-nieuw-conference 1 jan van Geert Hoste was aan constante verandering onderhevig vanwege de Belgische toestanden; Elf-Stedentocht voorlopig nog een droom; de Beurs is afgesloten met jaarverlies van 52 %; enzv. In Australië is het nieuwe jaar al ingeluid; het weer: dichte mist door vuurwerk! Ik kijk net naar het Beeldcanon van 1-Vandaag, dan gaat de telefoon met een vraag over de inhoud van de site. Even later en nogmaals de telefoon; een cursiste wenst me het beste voor de oudejaarsavond. Vervolgens gaat de bel; het zijn de dames.

De maaltijd

Ik maak de ronde tafel leeg en zet het ding een standje hoger. De pan spaghetti krijgt een plaatsje op een kurken dekje op het roltafeltje. Al spoedig zitten we allemaal aan; zoals past bij de temperatuur van de kamer; ofwel naakt. Mieke schept op; korte stilte; vervolgens tasten we toe.

Goedkeurende gezichtsuitdrukkingen; de maaltijd wordt gewaardeerd: ‘Louis, verrukkelijk; waar heb je dat recept vandaan,’ vraagt Eva.

‘Helaas, ik kook zoals ik yoga geef; improviserend,’ reageer ik: ‘Maar deze keer heb ik dit voor mezelf even eerder geprobeerd. De zalm met saus uit de “Lidl” is de aanleiding voor het recept.’

Stilte verbroken; daarmee het is ijs gebroken; spoedig waaiert de conversatie vanuit het culinaire uit naar allerlei onderwerpen. De maaltijd is allang voorbij, maar de discussie duurt voort. We leren Eva wat beter kennen.

Buiten nemen ondertussen de knallen toe, want voor anderen is eveneens de maaltijd voorbij: ‘Aan de andere kant is bloot nu zo gewoon, dat een helemaal naakte nieuwjaarsduik tegenwoordig niet meer in het landelijke nieuws komt,’ werpt Mieke tegen.

‘Dat moeten we nog zien,’ beweert Christina en ze nipt aan haar thee.

‘We kunnen morgen wel even op Internet kijken,’ voeg ik daar aan toe.

Zo is het onderwerp naturisme terug in de discussie. Voor Eva is de praktijk hiervan tamelijk nieuw; toch zegt ze, ‘Weet je; als j' binnen komt uit de kou, heb ik nu al dat gevoel van die kleren moeten zo snel mogelijk uit!’

‘Zeker met die vuurwerkbrillen,’ voegt Mieke ludiek toe.

Eva vraagt zich af, hoe haar familie hierop zal gaan reageren. Christina gooit haar eigen ervaringen - wat dat betreft - op tafel.

De avondsessie

In de avondsessie besteden we aandacht aan Mieke. Eva begint door Mieke een hand te geven.

‘Vooruit meid gebruik je stem. Dit kan gewoon niet mis gaan,’ zo moedig ik haar aan.

Nog een beetje aarzelend pakt Eva het op Met: ‘Mieke voel mijn hand in de jouwe. Zo beginnen we dan deze sessie. Buiten raast het vuurwerk; binnen is het knus, warm en veilig.’

Even wordt het gesloten gordijn aan de voorkant fel rood verlicht door een afgedwaalde vuurpijl; boem. Met: ‘Je laat dat gerommel en geknetter van het vuurwerk naar de achtergrond glijden,’ gaat Eva dapper met de stembegeleiding verder: ‘Ik kan dan nu zachtjes jouw hartslag voelen... Misschien jij de mijne?’ haar stem verschuilt zich achter een duizendklapper: ‘Misschien jij die van mij en dan laat je alles gaan,’ vervolgens geeft ze met een gebaar, de handeling over aan Christina, die daarvoor al klaarzit.

Zo maken we om de beurt de gevoelsmatige verbinding met Mieke. Dan legt Eva Mieke in de Ploeg, die ze vanmiddag heeft geoefend. Ik schiet toe om te strelen; soms zijn er geen aanwijzingen via gebaren nodig. Daarbij laat ik nogmaals diverse aspecten van de Schroef, zoals het passief bewegen van de hangende arm aan Eva zien. Verder proberen we Eva zoveel mogelijk de ruimte te geven, zodat ze zoveel mogelijk het gevoel heeft, dat deze sessie haar ding is.

De sessie is voorbij en de evaluatie gaat over in een gezellige oudejaarsviering tot in het nieuwe jaar...

Nieuwjaarsdag 2009

Ondanks dat het een latertje werd ben ik tamelijk vroeg op; het is nog donker. Ik steek dus voor de gezelligheid een paar kaarsjes aan. Met de verwarming flink hoog, duurt het niet lang, dan is de huiskamer weer aangenaam voor nudistisch verkeren. Van de dames is Eva het eerst beneden.

‘Goej' morgen Louis,’ zegt Eva zodra ze de huis kamer betreedt.

Mijn blik vangt haar naakte bevalligheid met, dat lange blonde haar als ik reageer met: ‘Eva, een goede start op de eerste mogen van het nieuwe jaar. Hoe bevalt het blote leventje?’

‘Heerlijk,’ ze loopt gelijktijdig naar de naar de spiegelwand, om zich daarvoor eens flink uit te rekken.

Ik kom achter Eva staan, veeg het haar naar voren en masseer haar schouders: ‘Doe je thuis ook oefeningen voor jezelf?’ vraag ik.

‘Al heel lang, ik ben als kind met ballet begonnen. Aan yoga doe ik pas een jaar of wat. Voor de yoga zat ik - door een vriendin - op een Pilatus,’ ze maakt een Poort en vraagt daarbij: ‘Kun je mijn rug even los trillen.”

Zo start Eva als eerste met de persoonlijke oefeningen. Zo'n half uur later komt Christina daarbij. Als Mieke beneden komt zijn de broodjes al gesmeerd.

Rond een uur of half negen zijn dus de persoonlijke oefeningen achter de rug en zitten we met z'n allen aan de sandwiches met kaas en chocopasta. We bespreken de plannen voor de dag. Eva wil nog even op familie bezoek, maar ze moet eerst nog even bellen. We besluiten voorlopig de morgen te besteden aan nog een passiefoefeningensessie. De dames staan er op, dat ik deze keer languit ga. Tegen negenen zet ik even radio1 aan. De jaarwisseling schijnt over het algemeen rustig te zijn verlopen. Wel zijn er in de grote steden tientallen jongeren opgepakt. Deze tegenstelling is meteen aanleiding tot een discussie: ‘Als er tientallen jongeren zijn opgepakt, dan is het dus niet rustig verlopen,’ zegt Christina.

‘Het was lang niet zo mistig als vorig jaar,’ gaat Mieke daar op in.

‘Ja, met zoveel mist voelen die raddraaiers zich veilig!’ vult Eva aan.

‘Op het Oud Ambacht was het vroeger veel erger,’ zegt Mieke met haar blik op mij gericht.

‘Dit is inderdaad een veel rustigere buurt,’ geef ik toe.

Mieke komt met allerlei verhalen over de primitieve tijd op het Oud Ambacht, zoals met z'n allen slapen op de yogavloer. Tussendoor zet ik de radio uit, breng de borden naar de keuken; trek de lakens van de yogaplek glad en veeg de kruimels in een hoek. Ik luister vooral; soms vul ik wat aan. Op een ander moment mis ik wat door die karweitjes. De anderen hangen aan haar lippen. Ik kom er weer bij zitten.

Op de vloer; de dames blijven er bij, dat ik deze keer languit ga, dus ga ik met mijn hoofd naar de spiegel op mijn rug liggen en sluit mijn ogen.

Deze keer pakt Christina de les met: ‘Lekker languit Louis en je luistert naar de enkele vuurwerk knal in de verte. Buiten is het koud binnen echter warm en veilig. Dan is er nog het gerommel van de luchtverwarming het getrippel van onze voeten en het ruizen van je eigen adem.’

‘En ... voel Louis voel,’ hoor ik de stem van Eva. Bijna gelijktijdig loopt de zachte struisvogelveer over mijn huid. Een rechte streling gaat geleidelijk over naar een zigzag.

Even later: na wat getrippel van voeten zet Christina de Bekkenlift in met: ‘Dan, dan, dan; en dan bijt je op het puntje van je tong; knippert met de ogen en rekt jezelf eens flink uit! Vervolgens maken we de bekkenlift!’

‘Dan til je de billen van de vloer,’ zo hoor ik de stem van Mieke het overnemen.

Bijna automatisch begin ik de Bekkenlift. Ik voel ondertussen de grote struisvogelveer gelijktijdig mijn huid streelt.

‘En til ...; En til (...),’ vult de stem van Eva aan.

Na de Bekkenlift volgt de Hengel eerst links, dan rechts; het wordt een hele serie, die eindigt met de Kleine-Brug.

‘En languit,’ hoor ik Eva zeggen.

Ik voel mijn voeten zakken; lig op een helling; mijn benen komen even wat omhoog en dan zakken ze nog wat verder; de helling komt tot rust.

‘En je kijkt naar wat j' ziet met dichte ogen,’ zegt Christina.

In de verte klinkt een verdwaalde knal. Een zacht windje glijdt over mijn huid. Heel langzaam kom ik weer rechter te liggen; het laken komt gelijktijdig los van de vloer. Ik voel hoe iemand mijn rechter hand en arm tilt; dan ook links; de vloer is terug; lig weer stevig op de vloer; tijdloos (...).

Handen tillen mijn benen; mijn voeten tegen een buik; ademritme; warmte.

Ik word in een Schroef gelegd; even denk ik dat Eva mijn benen tilt; nee het is toch Christina; of toch niet: ‘ En je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen,’ klinkt de stem van Christina uit een geheel ander richting. De aandacht voor de vlekjes is terug; verleiding verdwenen.

‘Met en voel Louis voel,’ zo pakt een hand mijn pols; het is toch Eva; maakt mijn hand allerlei capriolen. Dan volgt de strekking rond mijn oksel; een andere hand die afleidt.

Vanuit deze Schroef tuimel ik op de vloer; scheve vloer; steile wand, maar ik glijd er niet af; zweef weg; tijdloos (...).

Terug in de tijd lig ik in de Schroef naar de ander kant; een zachte hand streelt mijn oksel om de strekking weg te werken.

Na het terugleggen danst de vloer; tijdloos (...). Dan langzaam komt de vloer scheef tot rust; de tijd is niet meer (...)! Gezichtsmassage; later ik voel mijn handen in handen liggen.

Met: ‘Dan Louis bijt je op het puntje van je tong; je knijpt in je vuisten en je rekt je een flink uit,’ zo beëindigt de stem van Mieke de sessie.

Uitrekken; even later ...

We drinken nog even gezamenlijk thee als afscheidsevaluatie dan vertrekken de dames weer; afscheidskussen. Vervolgens gaat de telefoon; een cursist belt af voor vanavond; de klok toont kwart over twaalf.

Die avond

Na een middag hard werken achter de computer kijk ik op. Buiten schemert het; het duurt niet lang meer dan is het geheel donker. Er klinken doffe druntjes van voetbal tegen de blinde muur van de tandartspraktijk hier tegenover. De enkele vuurwerkknal komt van veel verder weg! In mij is er een gevoel van stilte en leegte. Het was een gezellig yoga-Oud&Nieuw en dat versterkt nu, dat gevoel van leegte. Ik moet eigenlijk meteen weer aan het werk, want de achterstanden wachten te worden opgelost, maar mijn hoofd staat er niet naar.

Binnen is het nog lekker warm. Ik probeer het gezellig te maken en pak nog een overgebleven oliebol aan het roltafeltje voor de kachel. Verder neem ik me voor het nieuws op de TV even aan te zetten. Ik kijk in de gids: geen 1-Vandaag deze keer alleen maar een kort nieuws. Het is nog geen tijd, dus schenk ik mezelf nog maar een bakje thee in.

De telefoon gaat; even hoop; verkeerd verbonden. Dus ben ik iets te laat voor het nieuws op de TV. Ik vang nog net op, dat er toch weer een school in de hens is gegaan; deze keer in Rotterdam; dan het weer; na de reclame circusklanken. Ik laat de kijkkast even aanstaat om de leegte te verdrijven. Ondertussen breng ik het vaatwerk naar de keuken en slinger een stofzuiger door de huiskamer; geen net onder de trapeze; ik zap de kast naar CNN.

Epiloog

Het is het Paasweekend van 2009; Eva is op bezoek:

‘Louis. je moet dat Vuurwerkblogje toch maar plaatsen, want mijn familie weet er nu van,’ zegt Eva

“En die naam ‘Eva’?” vraag ik.

‘Laat die maar staan!’


Hemelvaartsdag (1 mei 2008) - Louis schrijft...

Afscheidsblogje

Het is de avond van hemelvaartsdag. Onder een paarse wolk daalt de zon langzaam, in een schouwspel van kleuren achter de horizon. Dit is de laatste zonsondergang vanuit de flat op het Oud Ambacht; stemt treurig; afscheidspijn. De Flat is nu leeg en kaal; ik vul de laatste gaat in het houtwerk; rest nog het schoonmaken. Het is tijd om naar huis te gaan, want ik moet morgenochtend weer lesgeven.

Eenmaal thuis op de Bouriciuslaan is het al bijna donker. Ik schuif alvast de gordijnen voor wat dichter, waarbij een strook van zon meter breed openlaat. Dit moet nu echt mijn thuis worden; het afscheidsgevoel heeft me nog niet verlaten. Mijn ADSL is sinds een paar dagen afgesloten, dus radio 6 zit er voor vanavond niet in. Uit armoe zet ik de tv aan, er is echter niets interessants; ondertussen pak ik een broodje. Omdat ook de gids voor de tv niets interessants laat zien, ga ik maar achter de computer zitten, waar dit stukje nog niet wil komen; het zal pas de volgende morgen het licht zien! Ik ruim ‘mijn afbeeldingen’ op. Het vele zoeken naar nieuwe sites voor de portal - van de afgelopen weken - heeft heel wat nuttig materiaal opgeleverd.

Ik voel mijn nek en mijn rug; het is inmiddels al 2 mei; bedtijd nadert; gaap. Ik zet de verwarming wat hoger; 'verder alvast een pot thee voor morgenochtend en zet me nog even achter het sorteren van plaatjes. Het wordt warm en gezellig. Buiten is er de leegte; de laatste lichten in de woningen aan de overkant gaan uit; eenzaamheid. Ik gooi mijn kleren uit, zodat ik met wat oefeningen mijn nog rug wat kan bijwerken. Zo aan het eind van de leefdag is je lijf op zijn lenigs; geniet van dat losse gevoel.

De volgende Morgen (2 mei 2008)

Buiten schemert het nog; een stevige massage van mijn onderrug is een prettige start voor de vroege morgen oefeningen. Naakt sta ik nu voor de kachel, want de huiskamer moet nog even opwarmen. Ik wissel deze aanpak af met de Kleine-Booghouding, Lostorsen en de Kangaroe-oefening. De laatste moet het warming-upeffect bewerkstelligen. De kunst is hier om het evenwicht te bewaren. Te veel warming-up doet de huid zweten maakt zo bepaalde massages en oefeningen onmogelijk. Een yogaflow zoals de Zonnegroet zit er op mijn leeftijd - zo vroeg in de morgen - niet meer in. (Dit komt mede omdat ik pas op latere leeftijd - ofwel in de verlate tienerjaren - met yoga ben begonnen.) Vervolgens combineer ik het geheel met staande voor- en achterwaartse buigingen, waarbij ik een langwerpige steen in mijn handen neem. Die steen - een kilo, vakantie herinnering uit Franse rivier - maakt het mogelijk, de rug lekker te laten uithangen.

Vervolgens is het tijd voor de houdingen en oefeningen op de vloer. Ik begin met de Drempelhouding gevolgd door Wijdbeense-Drempelhouding, die ik dan laat overgaan in de Wijdbeense-Sfinxhouding (vervangt de Cobrahouding). In al deze vormen geef ik de statische houding veel tijd. Vervolgens lig ik in de Schaarhouding, gevolgd door de Schroefhouding; beide maak ik een aantal keren zowel naar links als naar rechts.

Door de Schroef lig ik nu automatisch op mijn rug. Ik ga verder met Egeloefening ofwel het losrollen van de rug gevolgd door de Boothouding. Dan rol ik door in de richting van de Ploeghouding. Zo in de vroege morgen, is het maar een mager Ploegje. Dan ga ik omhoog met mijn benen tot in een Schouderbalans. Terug op de rug, volgt een lange Heiligbeensiddering in Haaipositie afgewisseld met de Bekkenkanteling. Dit herhaal ik samen met wat naamloze varianten net zolang totdat mijn onderrug weer goed aanvoelt. Vervolgens wederom de Schroefhouding naar twee kanten, maar nu tekens gevolgd door een lange ontspanning in Vloerhouding (Savasana).

Zonder daar egt bij na te denken - het is mijn lijf die het aangeeft - begin ik nu aan de Gekruiste-Tanghouding. Deze enkelzijdige variant van de Tanghouding past beter bij mijn leeftijd. Vervolgens actieveer ik zittend in de Twisthouding.

Ondertussen geeft de klok aan, dat ik moet aanpakken; geen tijd meer. Ik haal alvast de stofzuiger naar beneden en werk nog even aan dit stukje; zet nieuwe thee; luister naar de radio - het gaat een warm weekend worden; pak een broodje; neem de telefoon op; was af; stofzuig.

De morgensessie

Nauwelijks heb ik de stofzuiger naar boven gebracht of de deurbel gaat; zet de radio uit. Mijn cursiste komt binnen; vanmorgen wordt het een éé-op-één-sessie passiefoefeningen. Ik schenk ondertussen - dat zij zich uitkleedt - thee in. Ik vraag of ze straks nog even naar het Oud Ambacht kan rijden; gereedschap ophalen. Buiten wat persoonlijkheden, praten we verder over herdenken het afscheid van Oud Ambacht en de sessie, die voor ons ligt.

Ik zal deze sessie alleen moeten doen, want een lesassistente voor de vrijdagmorgen heb ik nog niet; start de passiefoefeningensessie met de eerste maten van Allegro moderato uit het harpconcert in Bes-groot van Händel. Dan direct over naar het Larghetto met: ‘Lekker lang uit;’ Het is de kunst om deze stukjes muziek live, onhoorbaar aan elkaar te mixen. Ik doe dat nu op de computer met een dubbelklikje in de Windows Media Player precies tussen de noten. Om verveling te voorkomen, dient de muziek geen sessie gelijk te zijn; althans dat is het streven. Ondertussen gaat mijn stem verder met: en je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen.’

‘Tevens luister je naar het getrippel van mijn voeten dichtbij tezamen met het gekraak van de vloer - en veraf,’ zo ga ik verder als ik van de muziek naar de oefenplek loop. Ik zorg dat deze geluidselementen uit deze stembegeleiding ook echt klinken. Zo weet ik, waar ik de vloer kan laten kraken ... (heb ik het over voorjaarsvogels - in de stembegeleiding - als het geluid er daadwerkelijk is): ‘En je luistert naar de voorjaarsvogels buiten. Buiten is het - hoewel zonnig - nog koud, binnen echter warm en veilig.’

Nu volgt - bij het Andante uit het harpconcert in G-groot van Johan Chistiaan Bach - het Contact-maken (Dit simpele geven van een hand, samen met een stembegeleiding bedoeld om de gevoelsmatige afstand tussen mensen te doorbreken, is de echte inleiding van de sessie.): ‘Zo richten we de aandacht op elkaar; mijn hand zal warm voelen, want de jouwe voelt nog wat frisjes. Je luistert naar de muziek en het ruizen van je eigen adem. Buiten komt er een auto langs; dat geroezemoes van het verkeer. Ondertussen kan ik dan zachtjes jouw hartstag voelen. Misschien jij de mijne.’ (In wekelijkheid gebruik ik dan de naam van de persoon, die hier om privacyreden weglaat!). ‘(...)’ In deze trant gaat de stembegeleiding verder. Liefdespartners kunnen in overeenstemming voor een intiemere vorm kiezen. ‘Dan laat je nu alles gaan,’ ik laat gelijktijdig de muziek uitsterven; stilte.

Na het kort tillen van de benen en armen afzonderlijk (die geeft mij vast een indruk van de mate van ontspanning); kies ik het Andante uit het harpconcert in D-groot van Johan Christiaan Bach als achtergrond voor een full-body-streling met een grote struisvogelveer (de veer zit aan een lange haakse steel voor mijn gemak; ik heb gekozen voor een patroon met tegengestelde cirkels over de buik), die op het moment in heen-en-weergaande streekjes langzaam in de richting van het hoofd gaat. Bij de buik volgt een cirkelvormige streling naar links (straks naar rechts). De streling moet n worden met de muziek, zodat de veer danst alsof het ballet is. Ik zie een glimlach mijn partner-op-de-vloer is dus nog niet geheel passief; pak de rechterarm mee; langzaam naar beneden; cirkel naar links;keren op de enkels; omhoog; cirkel naar links over de buik; pak de linker arm mee; enz. verder.

Bij het Allegro assai zet ik het passief tillen van de benen in. Ik maak een aantal ongelijkzijdige varianten van de Haaipulsinggreep - het gaat voornamelijk om rotatiepulsing in de heup - om dan te eindigen in Buikvoetensteun welke houding ik even minuutje aanhoud. Het zo doorgeven van de warmte van je buik aan de voetzolen van je passiefpartner geeft veelal een versterkt gevoel van veiligheid. Vervolgens ga ik over naar Tangwisselpulsing. Deze wisselpulsing strekt de achterkant van de bovenbenen (hamstrings) van je partner. Ik probeer dan de beweging met de muziek mee te laten dansen. Het komt het intenst over als het geheel op ballet lijkt. Dan via een korte Haaipulsinggreep afwisselen tussen links en rechts leg ik de benen met Maanwisselpulsing weer - in het slotakkoord van de muziek - weer neer; dek de voeten af; stilte.

Bij het Andante zet ik dan een cirkelvormige handstreling over de buik in (Vanzelfsprekend begin je zo'n streling op de bovenbenen, opdat schrikken wordt vermeden!) Ik heb verenplumeau bij de hand om daarmee te eindigen (Zon cirkelvormige moet je de tijd geven. Probeer - als de huid goed droog is - de snelheid van de streling langzaam te vertragen.).

Wederom met het wisselen van de muziek ga ik over naar het passief bewegen van de armen. Ik improviseer met de Tweezijdige-Schouderrol die ik een aantal keren laat overgaan in de Armschroefvorm en Armschroefstrekking, waarbij links en rechts telkens worden verwisseld. Het geheel eindigt met een lichte variant van de Strekhouding. Dan volgt als afwisseling de Dubbele-Handopschouderstrekking (de bedoeling is dat alles danst op de muziek; improviseren). Bij het slotakkoord van de muziek leg ik de armen - van mijn partner - weer terug in Vloerhouding.

Ik sluit de sessie af met nek en gezichtsmassage. Hierbij zijn de voeten afgedekt (Soms dek ook het hele lijf af). Ik ga op een kussen aan het hoofdeinde zitten. Allereerst verbind ik lijf en hoofd door een herhaalde streling tussen de borsten door en dan langs de hals (als het lukken wil, probeer je na enige opbouw - de buik nooit direct aanraken - zelfs de buik nog even mee te nemen).

Bij de inzet van het slotakkoord - terwijl ik mijn passiefpartner een hand geef - sluit ik de sessie af met: ‘Dan bijt je op het puntje van je tong; je knijpt in je vuisten en je rekt je eens flink uit’, want dan is dat zowat het einde van deze sessie. Om weer actief te worden, kun je nu nog wat oefeningen voor je zelf maken.

We drinken thee als afsluiting. Straks moet ik weer in de flat aan de slag met plamuren en schuren. Ondertussen een uitwisseling van de gebruikelijke koetjes en kalfjes; het weekend; de kinderen; haar man. Zij nipt ondertussen aan haar kopje. Buiten danst een Koolwitje boven de Judaspenning.

Onverwacht bezoek

Mijn clinte is weer vertrokken. Ik maak lijstje over wat ik allemaal niet moet vergeten; eerst in mijn hoofd en dan daadwerkelijk op papier. Ondertussen ruim ik de yogaplek op en zet alvast een broodje klaar; een hele stapel adreswijzigingen krijgt een plekje voor in mijn tas;voor de brievenbus. Vanmiddag moet ik weer naar de flat aan het Oud Ambacht; de laatste spijkertjes laten zich niet zo gemakkelijk vinden.

De telefoon gaat; ik neem op: ‘Nog steeds het oude nummer’; ‘Ik sta in de wachtrij! De 25ste gaat het gebeuren!’; ‘We zitten hier vlakbij, kunnen we vanmiddag en vanavond langskomen voor passiefoefeningen?’

Zo moet ik mijn plannen weer omgooien, want als het enigszins kan gaan de lessen voor. Dat geld ook voor deze drie ex-cursistes. Het opschuiven van de gordijnen voor heeft geen zin. Ik breng nog even snel mijn post naar de brievenbus; dan ben ik daar maar vast vanaf. Vervolgens pas ik de yogavloer (ruimte) aan door een andere kleur lakens neer te leggen; kussenslopen te verwisselen; thee te zetten.

In afwachting van de bel doe ik wat oefeningen voor mezelf, wat extra strekken is mooi meegenomen. Zo op het midden van de dag voelt alles een stuk losser (het lenigst zijn we in de avond). Ik begin met een combinatie van Egeloefening en Ploeghouding. Vervolgens maak ik de Schroefhouding - op mijn linkerzij - met een steentje in de hand van de hangende arm. Dit is mijn favoriete strekhouding die ik wel een paar minuten kan aanhouden. Het is de kunst zo naar Vloerhouding (Savasana) te rollen dat de ervaring versterkt wordt; realming. Het verrukkelijke realmingmoment wordt echter verstoord door de bel!

Ik doe open; het is een hartelijk weerzien. De dames kleden zich zoal gewend op het Oud Ambacht direct in de gang uit.

Kijk Naomi ‘Naakte Marieke in Gomukhasana hangt al gelijk bij de voordeur,’ merkt Annebelle op.

‘Is het niet allemaal begonnen met Marieke?’ vraagt Mieke.

‘Ja en nee,’ reageer ik: “Een drietal jaren voor Preda had ik via een contactadvertentie Marieke ontmoet. Zij deed haar yogaoefeningen vaak naakt en poseerde in die zelfde staat voor allerlei bladen om haar studiebeurs wat aan te vullen. In die tijd poseerde zij ook naakt - niet onder haar eigen naam - o. a. voor een Engelstalig magazine-achtig boek getiteld ‘Naked Yoga’ met asana's. Die foto's hangen hier o.a.aan de muur. Je vindt ze ook nu nog op internet. Later heb ik nog meer van die foto's - in de zelfde stijl - van haar gemaakt. Vanuit onze gezamenlijke belangstelling voor yoga logeerde ik regelmatig bij haar. Marieke volgde toentertijd de lessen van ‘de groep van Robert van Heeckeren’. Vanzelfsprekend was er nog geen sprake van haptoyoga; de vorm had eerder veel gelijkenis met wat we nu Yoga-Nagna noemen. Mede door Marieke kwam ik een paar jaar later bij ‘de groep van Robert van Heeckeren’ in Groningen terecht en zo ook in Preda. Pas toen ik in de flat op het Oud Ambacht woonde heb ik - onder de noemer ‘Tantra’ - samen met Marieke mijn eerst blote huiskamerlessen gegeven.”

Eerst is er thee

Ondertussen gaan we de huiskamer binnen ...

‘Nog meer foto's’, merkt Naomi op.

‘Wat een geweldige spiegel!’ roept Annebelle uit en ze maakt spontaan een Spagaat (Hanumanasana), die overgaat in de Samakonasana op de yogavloer voor de spiegelwand. Er volgen nog meer asana's, zoals de Kandasana en vervolgens een klassieke Leeuwhouding met lotus (Simhasana). De weelde van haar lange, blonde haar - in paardenstaart - ligt daarbij in slagen, losjes op haar billen en bovenbenen.

Even kijk ik. Dan - in reactie - wijs ik aan: ‘Op die kleine foto was de isolatiewand met spiegel op het Oud Ambacht pas klaar. De foto links laat Marieke in Schouderstand zien. De volgende ben ik - in mijn lenige jaren - aan de Hoornseplas.’

‘Louis, hoe benoem jij die houding in Haptoyoga?’ vraagt Mieke.

‘Het is een variant van de Amazonezit met de naam Kikkerzit,’ en ik ga dan mijn betoog verder met: ‘Die op de schoorsteen is vervolgens Thom die een jonge Louis masseert. En die Ploeghouding (Halasana) naast de spiegel ben ik hier in het Slingepark hier in Drachten.’

Zo beschrijf ik de andere ook nog, terwijl ik vier maal in schenk vier maal thee in: ‘Die foto's van mij heeft - nog veel later - Fokke gemaakt. Hoe gaat het met je erkenning, Mieke.’

Naomi gaat op de bank zitten Mieke pakt het clubje waarbij ze zich nestelt in de schapenvacht: ‘Die zit goed,’ reageert Mieke.

‘Waarom zit de Zonnegroet niet in haptoyoga?’ vraagt Annebelle vanuit een Schorpioenhouding (Vrischikasana).

‘De Zonnegroet staat niet los van het Hindoeïsme, dus past ze niet binnen haptotantra,’ zeg ik als ik een stoel aan de andere kan van de opklapbare salontafel schuif.

‘De tegenstelling Yoga en Tantra; Yoga is de kloosterdiscipline en Tantra de zelfde discipline van het volle leven; tantra is veel meer als oefeningen voor seks! Daarom moet je eigenlijk van haptotantra spreken,’ verduidelijkt Annebelle nu vanuit de Lotuszit (Padmasana).

Mieke nipt ondertussen aan haar thee en zegt na Annebelle: ‘Gehaald, ik geef al weer bijna een seizoen les! Maar Annebelle Yoga is geen circus!’

‘Weet ik; ben nu bijna klaar voor mijn erkenning!’ voegt Annebelle die inmiddels opstaat er aan toe.

‘Geweldig meid,’ zo laat ik weten dat ik luister: ‘waar logeren jullie nu?’

Mieke reageert met: ‘Bij mijn nieuwe vriend Frans, hij heeft en villa in Eelderwolde vlak bij de Hoornseplas.’

‘En Frans, waarom is hij niet meegekomen?’ ik deel koekjes uit; de conversatie verschuift naar de gewone dingetjes van alledag; buiten piept de zon even tussen de wolken door; geniet van de gezelligheid; zet ondertussen nieuwe thee.

Als ik terug kom uit de keuken zit Mieke op mijn plaats en mijn kop staat voor de lege plaats in het midden van de bank. De hint is duidelijk: mijn functie als gezaghebbend lesgever is bij deze dames definitief uitgespeeld. Ik aanvaard mijn plaats tussen Annebelle en Naomi.

‘Krijgen we nog een rondleiding,’ vraagt Mieke de leiding overnemend.

‘Ja natuurlijk,’ reageer ik neutraal.

‘Eerst nog een tweede bakje Mieke,’ zegt Annebelle, die wat dichter tegen mij aan kruipt.

Mieke schenkt thee in en gaat met de koekjes rond.

‘Louis, je bent zeker wel er blij met die vrij tuin,’ vraagt Naomi min of meer naar de bekende weg.

‘Ja, natuurlijk,’ reageer ik: ‘Hier wonen heeft zo zijn voor en nadelen. Op Oud Ambacht liep ik altijd in mijn blootje. Dat zit er hier niet meer in. Allereerst is dat wat de verwarmingskosten betreft niet haalbaar, bovendien is het hier nog niet zo vrij.’

‘Ja, Oud Ambacht was letterlijk de zoete instuif!’ bevestigd Annebelle.

‘Ja jij hebt daar heel wat gelogeerd,’ merkt Naomie op.

Mieke verandert het onderwerp met: ‘Ik zie dat je niet bent overgestapt naar yogamatjes. Hoe doe je dat nou met de gladheid van het laminaat?’

‘Ik gebruik dat dunne schuimplastic ondervloer voor laminaat als antisliplaag. Daar bovenop liggen gewoon weer dekens afgedekt met een laken, antwoord ik serieus.’

Naomi neemt een slokje thee en merkt terecht op: ‘Zo'n yogamatje doet het niet bij het terugrollen uit de Schroefhouding. Je ligt er of geheel naast, of anders is het realmingeffect geheel verdwenen door het bewust op je plaats gaan liggen!’

‘Dekens liggen ook veel lekkerder!’ voegt Annebelle daar aan toe.

‘Voor bloot yoga zijn ze hellemaal niks!’ vult Mieke aan: ‘Maar Louis het is nu tijd voor rondleiding.’

De rondleiding

“Dit is dan de kleedkamer met de yogabibliotheek, de computers in een netwerk samen met de ADSL aan sluiting. De bedoeling is dat ik mijn nieuwe, ‘passende bij de postcode’ e-mail hou; of dat lukken wil weet ik nog niet. Het overzetten van mijn telefoonnummer wordt sowieso spannend“, zo begin ik mijn rondleiding.

‘Wat een boeken!’ roept Naomi uit: ‘ Ik wist niet dat de vereniging zoveel boeken heeft.’

‘Op het Oud Ambacht was wegens ruimtegebrek een deel weggeborgen,’ geef ik aan: ‘Totdat er een catalogus op de site staat en bovendien alles is ingewerkt en geplastificeerd is de bieb officieel gesloten. En dan is dit de trimfiets; ze noem dat tegenwoordig spinning.’

‘Moeten we ons voortaan hier uitkleden?’ vraagt Naomi serieus.’

‘Nee, het gebruik van de kleedkamer is alleen voor de geklede groepen verplicht,’ reageer ik gelijk: ‘Dat moeilijke gedoe moet ik niks van hebben!’

‘Hoeveel geklede cursisten heb jij nog?’ vraagt Mieke.

‘Ik heb nog één groepje met twee deelnemers op woensdagavond. De meeste belangstellende komen uiteindelijk bij de concurrent terecht, dus maak me nu niet meer zo druk om die geklede groepen!. De acceptatieafstand tot het naturisme is nu eenmaal de laatste tijd weer groter geworden,’ zeg ik met hoorbare irritatie in mijn stem. Ondertussen loop ik al vast de kleedkamer uit: ‘En de WC kennen jullie al.’

De anderen volgen me mee de trap op.

‘Ja de verwachting van mijn ouders in de jaren '70, dat in 2000 de naaktstranden de norm zouden zijn, met aparte textielstranden in helaas niet uitgekomen,’ voegt Annebelle daar aan toe.

Ondertussen gaan we een tweede trap op.

‘Hier even oppassen voor scherpe dingen, randen en hoeken,’ geef ik aan: ‘Dit is dus de werkplaats, die de hoofdreden was om het ouderlijk huis over te nemen. Bij verkoop zou dit gereedschap allemaal naar de opkoper gaan. Het kost jaren om zo'n werkplaatsje op te bouwen. De draaibank komt nog bij mijn grootvader van moederszijde weg.’

‘Wat een grote lijmtangen!’ uit Mieke.

‘Ja, voor het maken van meubels,’ ga ik verder met mijn betoog: ‘Dan is daar de schone werkplaats ofwel het schildersatelier. Verder staat hier een bed. Ik heb er tijdens de verbouwing geslapen. Het was toen buiten de keuken de enige leefbare plek in dit huis.’

‘En die schilderijen,’ zo onderbreekt Naomi mij. ‘Die heeft mijn vader gemaakt,’ antwoord ik: ‘Er waren er nog veel meer de meeste heb ik al weggegeven aan vrienden en kennissen van mijn vader. Die in de huiskamer heeft hij ook gemaakt.’

Zo gaan we ook langs de tussenverdieping met badkamer met de nieuwe douchecabine en de toekomstige logeerkamers. Deze staat op het moment nog vol met verhuisdozen. Er komen uiteindelijk 5 slaapplaatsen. Vervolgens gaan we weer naar beneden en via de keuken de achtertuin in; even uitrekken op het bloeiende grasveld. Annebelle maakt een snelle zonnegroet; Mieke en Naomi volgen even later. Het is nog niet het weer om langdurig naakt buiten te oefenen.

De eerste sessie

Annebelle ligt wijdbeens op haar rug op de vloer. Mieke heeft de leiding en Naomi en ik vervullen de rol van lesassistentie, waarbij ik verantwoordelijk ben voor de muziek. Het Contact-maken is al bijna voorbij. Als laatste ben ik aan de beurt. Ik voel zachtjes de hartslag van Annebelle tussen - duim en wijsvinger - in mijn hand: ‘En misschien voel je ook de mijne.’

‘En dan laat je alles gaan,’ vervolgt Mieke de stembegeleiding met haar vinger voor haar lippen en mij aankijkend; om aan te geven, dat ik nu moet zwijgen. Dan geeft Mieke in GVP (gebarentaal voor passiefoefeningen) aan Naomi aan: ‘Struisvogelveer groot en zacht; straks (hoofdknik Louis) strelen bij inzet muziek - repeterend in korte zigzagjes van hoofd naar voeteneinde.’ Ik krijg via haar linkerhand gelijktijdig aanwijzing om de muziek aan te passen. Het moet precies tussen twee noten in.

Met: ‘En voel Naomi voel,’ van Naomi zet de streling synchroon met de muziek in. De veer danst op de muziek.

‘Dan, dan, dan, ... dan, dan; dan bijt je op dat puntje van je tong; je knijpt vuisten en je rekt je eens flink uit. Vervolgens maak je zodra - in eigen tempo - de dynamische fase van de Bekkenlift’, zo gaat Mieke verder met de stembegeleiding van de sessie.

Vervolgens pak ik - op aanwijzing van Mieke - de enkels van Annebelle om bij dit uitrekken te assisteren, gelijktijdig zie ik Naomi haar armen pakken.

‘Maak je maar lang en nog veel langer,’ klinkt de stem van Naomi.

Nu volgt voor Annebelle vanuit een warming-up in de Bekkenlift een yogaflow - Brughouding; Radhouding; Haai met Bekkenkanteling; Helling met Lotus; Ploeg met lotus; terug rollen; Lotus losmaken en dan de Boothouding; Lotus aannemen; op de knieën naar achteren lopen en doordraaien in Leeuwhouding - die eindigt met de Plankoefening.

‘Vervolgens gebruik je in voorbereiding op het passieve deel - deze dynamische fase om je lijf naar eigen gevoel je lijf nog wat op te warmen,’ klinkt de stem van Mieke.

‘Vervolgens draai je door, door middel van hurken (Malasana) via Vlakplaathouding door naar de statische fase van de Wig,’ klinkt de stem van Naomi.

‘We zetten nu de passieve fase van de sessie in,’ geeft Mieke met handgebaren aan.

‘En je luistert naar het geroezemoes van het verkeer. Buiten is het koud; binnen echter warm en veilig, aldus laat je alles nog wat meer gaan,’ zeg ik - op handwijzing van Mieke - als een auto passeert.

Even later tilt Mieke de benen van Annebelle in de Haaipositie. Ik moet haar armen tillen. Naomi past automatisch haar streling aan, want de lippen van Mieke knipperen, wat ‘doorgaan’ betekent.

We strekken - aan armen en benen - Annebelle vlak boven de vloer in Streksteunhouding, waarbij Naomi de streling weer uitbreidt... Deze vorm herhalen we een aantal malen, waarbij ik haar armen in een Armschroef breng. Dan brengen we Annebelle in een Kaarsgreep, waar haar voeten op mijn schouders rusten.

Dan volgt er voor Annebelle weer een periode van ontspannen liggen aangevuld met strelingen en massage; (...).

Epiloog

De avond is gevallen en mijn cursisten van vroeger zijn zojuist vertrokken. Het is goed verlopen; voldaan gevoel! Het wordt een weekend van herdenken. Oud-Ambacht was de bakermat van haptotantra. Zoveel gezichten van bestuursleden, cursisten en les-assistenten passeren in mijn bewustzijn - ik noem slechts Marieke, Thom, Andries, Geertje, Fokke, Anja en Mieke - zij zijn de grondleggers, van deze nieuwe vorm, waar wij trots op mogen zijn. Het is nu op twee maanden na 4 jaar geleden dat mijn Pa is overleden. Dit zou ook voor hem een bijzonder weekend zijn geweest. Zijn grasveld - hier aan de Bouriciuslaan - stond er vandaag bij gelijk een alpenwei; bloemenzee.


Drachten 12 april 2007 - Louis schrijft...

Zomerblogje

Het is half april en nu al zomerse temperaturen; er-op-uitkriebels; klimaatsverandering? Het is afwachten wat er gaat gebeuren, want zelfs een paar zwaluwen geven nog geen zomer. Toch kan dit de aanzet zij voor een naturistische zomer met franse temperaturen, zoals die van vorig jaar. Meer naar buiten? Dat is de vraag; als zuinig op je huid bent, dan besef je dat de verwarmende, bruinende stralen ook nog een andere kant kennen. Willen we veilig genieten, dan zullen we onze huid allereerst tijdig aan de zon moeten wennen; het bruin uit de tube of het potje maakt deze natuurlijke bescherming echt niet aan! Verder is er natuurlijk niks mis met een regelmatige afwisseling tussen binnen en buiten vertoeven.

Zomer na Pasen

Het zijn niet alleen de bruinende stralen, waarin de natuur vijandig kan zijn. Wij naturisten - het zit in onze lifestyle - hebben moeite met de vijandigheid van de natuur te erkennen. De klimaatsverandering brengt nieuwe gevaren naar hier, in de vorm van algen, teken, rupsen en muggen. De echte natuur is per definitie mens vijandelijk. Dus ontkomen we niet aan wat cultuur in de natuur van onze directe omgeving.

Ik zal er deze zomer wat minder bij zijn, want er staat een verhuizing en verbouwing voor de deur; zeker, er komen meer van die natuzomers. Met een ruimere woning voor mij privé, krijgt ook de vereniging Maha Vira een nieuwe basis. Het is ook de reden dat ik dit blogje nu al schrijf, want er moet zo veel gebeuren, dat er straks weinig tijd blijft voor de site; inschatting.

Vrijdag de dertiende

Het is vrijdagmorgen (13 april 2007); schemert nog als ik - onder de begeleiding van vogelgezang - opsta. Vanmorgen heb ik een sessie, ik moet dus aanpakken. Het begint met het aanpassen van de yogavloer. Ondertussen luister ik naar nieuws: [... Volgens Cohen is het nog veel te vroeg voor een leiderschapdiscussie in de PVDA; speelt al een paar dagen; de pers als nieuwsmakers. De stakingen bij de ambtenaren zijn voorlopig van de baan; Canada koopt 100 tanks van Nederland; we wachten op de naam van het prinsesje; wachtlijsten bij het CBR... Naar aanleiding van het programma Netwerk van gisteravond; ophef over seksuele spelletjes bij basisschoolkinderen; termen stapelen, hoofdvrijen. Internet als oorzaak; de inspectie gaat onderzoek doen; paniek! Is het geen tijd voor natspel op de basisscholen? ...] en weer; het wordt warm vandaag; vijfentwintig graden. Het wordt licht met een pastel-paarse zweem in de lucht. Vandaag vouwen de knoppen van de kastanje bomen echt helemaal open; kleine nog wat beige-grauwe kaarsjes.

Ik heb inmiddels een broodje achter de kiezen. De fluit van de waterketel gaat ik moet alweer thee zetten; de benedenbel kan elk moment zijn donkere bromtoon laten horen...

Het: “En je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen,” klinkt nog door in mijn gedachten. Het ging een paar keer mis met de muziek; maar een kniesoor... De sessie viel echter niet tegen. Ik heb boodschappen gedaan, zodat ik het weekend en de volgende eerste helft van de week er weer tegen kan. De sluierbewolking is te dicht om op het balkon te gaan zonnen; laat me niet beet nemen door vrijdag de dertiende. Morgen is er weer een dag, dus besluit ik me op een nieuw idee - dat al enige weken door mijn hoofd spookt - voor deze site te storten. Er moet een nieuw CSS-file worden gebouwd...

De volgende morgen

De volgende morgen sta ik vroeg op en zet ik water op voor thee; vanuit het keukenraam een zacht oranje gloed achter zwarte boom silhouetten. Hoewel ik moeite heb met wakker worden, besef ik dat ik deze vergezichten zal gaan missen; het interbellum duurt nu niet lang meer. Ondertussen probeer ik me te herinneren, hoever ik gisteren ben gekomen met de site; besef dat het vandaag was, want middernacht was reeds gepasseerd; een eerste probeersel staat reeds op de server; de structuur draait. Ik start de computer op; kijk naar het voorbeeld op mijn eigen rammelkast; schrik van de digiblundertjes. Het wordt dus eerst zorgvuldig kijken en lezen; foutjes herstellen; nogmaals door lezen; bis. Ondertussen wordt het langzaam licht; zet de radio aan; de lage ochtendzon valt door de openstaande deur en kleurt mijn naakte huid oranje: “Dit is radio 1,” ik gaap en rek mezelf uit. Het is tijd voor thee met een broodje. De grijze horizon van de bomen in de verte staat nu in het volle licht. Over een halve maand zal die zelfde horizon groen zijn.

Het nieuwe uiterlijk van “Tao-massage” (ofwel de basis van onze site) staat inmiddels - zo te zien - foutloos op de server. Het ziet er na mijn oordeel aardig uit; ben tevreden. De keuze voor de zwarte achtergrond heeft met de centrale animatie van de waterval te maken. Bij een andere kleurkeuze doet deze plaat het niet! Ik heb nog even gedacht aan een andere kleinere letter, maar dat idee gelijk weer verworpen, want het verstoort de eenheid die nu in de drie sites zit.

Gratis sauna

Na een douche kan ik even zon pakken op het balkon; zomervoorbereiding. Twintig minuutjes in vier beurten is voor zo'n eerste keer in het jaar ruim voldoende. Het is smoor op het balkon; gratis sauna. Samen met een afkoelende douche en wat rust is algauw de halve middag verstreken. Natuurlijk is er dat verlangen voor een lange blote wandeling langs het strand, maar het is verstandiger, dat nu aan het land der dromen over te laten. Van de balkons klinkt nu stampmuziek vanuit diverse richtingen door elkaar; heb mazzel gehad. Opdat het dragelijk blijft, zet ik de balkondeur aan de andere kant van de flat open. Buiten, beneden in de schaduw ligt een kat midden op de aanrit voor pampus. Het is nu echt heet; tijd voor een siësta?

Ik zak weg boven “Webdesign met webstandaarden” van Jeffrey Zeldman. Dit boek zit van onder tot boven volgeplakt met taps. Het nu de tweede keer dat ik het tracht van A-Z door te lezen. Ondertussen heb ik er wel, al hap-snap diverse ideetjes uit gehaald. Lang niet alle uithoeken van de site zijn al aangepast aan de standaarden, die ik mezelf voorlopig heb gesteld. Het ombouwen en aanpassen is een stug werkje, dat zeker nog maanden zal vergen. Tot dusverre heb ik echter weinig klachten gehad over pagina's die slecht of niet draaien.

Ik dreig weer weg te zakken; warmte en concentratie gaan meestal niet samen. Ik ga op het balkon in de schaduw even wat koele lucht halen. De zwakke oostenwind is nauwelijks in staat mijn huid te strelen. Dan gaat de telefoon. Ik moet zodra lesgeven; een passiefoefeningengroepje. Ze kunnen binnen een half uur hier zijn;aanpakken. Het wordt even rennen en vliegen; de tafel moet weg; nieuwe lakens op de yogavloer; thee zetten.

De bel wint het van de fluit van de ketel; een bekende stem. Ik doe open; voetstappen op de trap; de bovenbel. Het is goed om cursisten uit vroegere tijden zo-nu-en-dan weer eens terug te zien.

De dames staan onder de douche als ik thee zet. We drinken thee binnen, want we hebben allemaal genoeg zon gehad. Ik verneem dat het druk was aan de Plas. De ditjes en datjes gaan gelijk over mobieltjes: ‘die opgeschoten schoffies hebben daarmee een nieuwe pestspeeltje er bij gekregen.’ “Ze gaan hun gang maar, maar ik laat me mijn vrijheid niet afpakken!” is het commentaar van Margje. Zo gaat de conversatie vanzelf over naar de politiek en het kabinet; honderd dagen: “Als ze maar van de naaktstranden afblijven!” ‘Louis je hebt nog steeds van die lekkere thee,’ zegt Lena. Dan gaat het over de bimbocultuur en tussen neus en lippen door de topinkomens: ‘Aan mijn lijf geen gedonder!’ Vervolgens gaat het over de site. Ze hadden mijn nieuwe lay-out voor de eerste pagina van Tao-massage al gezien: Het ziet er een stuk beter uit.’ “Mooi gedaan hoor, maar Webwerk gaat naar Vrijwilligers.” Ik geef aan dat ik de foute link bij Webwerk al heb bijgewerkt.

Vooraf aan de eerste sessie laat ik eerst wat nieuwe vormen zien. Hiervoor gaan Lena en Margje om de beurt liggen, zodat ze beiden de theorie in zich op kunnen nemen. Zo spelen we met luchtige bedekkingen en er doorheen strelen. Dit dan weer in combinatie met het windeffect. Vervolgens blijft Margje langer liggen, zodat het een uitgangspunt vormt voor een sessie. De warmte van de zon achter de ruit vraagt om veel kunstmatige wind; hard werken. We leggen Margje in een Ploeg, waarbij ik til en Lena afleidt. Ze geeft zich helemaal over; lappenpopeffect.

De volgende theepauze is gezellig er zijn luxe broodjes, zodat ook de trek wordt gestild. Vanzelfsprekend is wederom de vroege warmte golf het hoofdthema van gesprek: “‘Goed voor de naaktstanden,’” opper ik. “Het was niet zo druk als vroeger aan de Plas (...),” beweert Margje aangevuld met argumenten.. ‘Ja vroeger lagen ze tot voorbij het brugje.’ “Er moeten beslist meer mensen komen, want anders gaat het weer verloren.” “En jij?” ze kijkt mij aan. “‘Ik heb twintig minuten op het balkon gelegen. Jullie hadden mazzel, dat ik aan de bezig was, anders was ik misschien weggeweest.’” “De volgende keer halen we je op.” De luxaflex kleurt oranje met schaduwen in een takkenpatroon. Het zal niet lang meer duren dan gaat de zon onder. We beginnen aan de tweede sessie. Lena gaat languit liggen. We starten met contact-maken. Vervolgens volgen er wat actieve oefeningen voor onze passiefpartner, afgewisseld met lucht- en totaalstrelingen. Langzaam gaan we over naar meer passiefwerk.

Ondertussen zet de schemer in. Ik maak het gebaar dat aangeeft dat we wisselen van rol. Gelukkig pakt mijn medewerkster het op, dus is mijn rol nu die van les-assistent.

Het is tegen negenen als ik een kaarsje op de salontafel aansteek. Het muziekdoosje laat zomerkrekels horen: “en je laat alles gaan...” klinkt de vrouwenstem. Er loopt een golf van adem over onze passiefpartner op de vloer, als reactie op het terugleggen. Mijn sessieleidster maakt me er op attent met de gebaren: “adem wijzen-kijken-naar”. Ik antwoord met ‘kijken-verleden’ ofwel gezien. Het is verrukkelijk hoe onze lappenpop Lena daar op de vloer daar ligt te genieten, als ik de grote struisvogel over haar huid laat glijden. Zo volgt er oefening na oefening, waarbij de overgave nog meer intensiveert; lappenpop Lena danst - rond een denkbeeldige paal - om dan telkens weer tot rust te komen. Dan na een korte theepauze volgt er nog een derde sessie, waarbij ik mag gaan liggen...

Rustdag?

Het is zondagmorgen vroeg. Ik kom net van het andere huis met de post. De radio staat aan en ik luister naar “De Andere Wereld” van de ICON. Het onderwerp is hangjongeren het schijnt dat deze schoffies steeds jonger worden. Het was een korte nacht, want het werd gisteravond nog laat. Ik werk aan de verhalen voor het Werkboek. Ondertussen klinkt alweer de stem van André Manuel. Het is goed afgelopen met het zonnen van gisteren. Bij zon eerste keer is dat altijd wat onzeker. Vandaag is het dus mijn zonnerustdag. Ik besluit er een echte rustdag van te maken.

Het weekend is voor mij weer zowat voorbij. Anderen lopen met de kater van verbrande schouders (of elders) door hun eigen gretigheid. Ik heb weer wat nieuwe ideen staan voor de roman in het werkboek, waarvan binnenkort de eerst verhalen een plekje op de site krijgen. In mijn flat staan momenteel de deuren naar buiten wijd open, zodat temperatuur redelijk blijft. Juist voor dit soort momenten, waarop het plotseling zomers wordt is recreatie ruimte om de hoek eigenlijk een must! Daarin zijn we - voor als nog; voor hoe lang nog - achter gesteld. Ik laat me niet frustreren door te beweren, dat dit een verloren weekend was. Er moet gewoon actie gevoerd worden, opdat de vrijheid van het blote lijf normaal worde.

Een week later

Het is inmiddels een week later en alweer zondag. In het radio programma “Vroege vogels” waarschuwt men voor de besmette teek, die ook in je achtertuin kan zitten. Ondertussen zet ik wat aangepaste files op het web. “Natspel.nl” is nu weer helemaal bij. De nacht was helder en koud. Het wordt weer zo'n fantastische dag; niet zo heet als vorig weekend, maar uit de wind en in de zon is het straks naakt best uit te houden. Ik heb gisteren een half uurtje zo in de zon op het balkon gelegen, dus is het vandaag mijn zonnerustdag. Vandaag ga ik dus verder met de verhalen van het Haptoyoga Werkboek, die uiteindelijk onderdeel van de site zullen uitmaken. Verder hoop ik het tijdschrift “uit!” eindelijk eens uit te krijgen.

Ik kom net uit de douche dan krijg ik een telefoontje over de Natspel-site. Het is iemand voor wie het naturisme min of meer vreemd is met veel vragen. Ik moet dus veel uitleggen. We hangen al een flinke tijd aan de telefoon, dan gaan de vragen over de verhalen van het ‘Haptoyoga Werkboek’. De dame aan de andere kant van de lijn is er eerst via een zoekmachine en later door de nieuwe link achter het menu ‘Bestuur’ op ‘tao-massage.nl’ op terecht gekomen.

Ik geef aan: “Het was nog niet bedoeld voor het ‘grote publiek’, maar het is moeilijk te voorspellen hoe snel zo'n robot er in door dringt. Toen was het ‘haptotantra/test!.html’ nu is er ook nog een ingang via Webwerk. We maken geen reclame voor de site ‘tao-massage’, want dat domein wordt voor onze leden.”

‘Dat begrijp ik,’ komt er van de zoete vrouwenstem via de lijn.

Dan komen de echte vragen. Ik voel me als een auteur die door een journalist wordt geïnterviewd. We hebben het over de tegenstelling tussen de wereld in ‘Taboe’ en die van het ‘Vrijheidkwartier’.

“‘Taboe’ geeft nog meer afstand omdat het zowel in tijd als afstand ver weg is. Het ‘Vrijheidskwartier’ speelt ergens ten opzichte van nu zo'n 45 jaar in de toekomst,” vertrouw ik aan de hoorn toe.

‘Ik had al zo'n idee,’ geeft de dame aan de andere kant van de lijn aan.

Even verder vertel ik, dat ik de technische oplossing voor ‘het meeschrijven’ nog niet heb en techniek inkopen er echt niet in zit. Maar dat ideeën via e-mail natuurlijk welkom zijn. Zij kan de techniek ook niet leveren. Dan gaat het over de gratis blogsites en het probleem van de verkeerde reclame.

‘Ik zou me inderdaad aan die klikadvertenties ergeren,’ geeft zij toe.

‘Daarom is een goede technische oplossing beter. Voorlopig heb ik nog de tijd, dus komt het welgoed, ik twijfel aan mijn stelligheid.’

Ik vertel dat we deze zomer over gaan naar een andere ruimte. Ook voeg ik er aan toe, dat ik dus straks in verband met de verhuizing even geen tijd voor de site meer zal hebben. Het gesprek wordt gestaag persoonlijker. Weergave daarvan in dit blogje gaat ook anoniem over de schreef. Zo wordt ik weer herinnert aan mijn keuze voor de romanvorm als onderdeel van het ‘Haptoyoga Werkboek’ nog niet zo gek is.

Het is al in de middag als we het gesprek afbreken. Ik heb mijn tv-programma's op twee rond het middaguur gemist. Buiten wordt de lucht wat grijzig, dus ben ik blij, dat ik gisteren mijn zon nog kon pakken; mijn maag rammelt.

Wederom een week later

“Het is net 29 april zondag geworden; anderen zullen nog spreken van zaterdagavond. Ik zit achter de computer en wacht op een ‘noop’, want de site moet worden aangepast. Wachten duurt lang zo in de nachtelijke uurtjes, als een mens het liefst op één oor gaat. Het was een fantastische Natspel-avond. Met dat mooie, naturistische weer en bovendien mei-vakantie; was ik bang geweest voor een onderbezetting, maar het tegendeel bleek waar; de bezetting was boven verwachting. Ook hadden we in de zaal een aardige groep, zodat natspel ten volle gespeeld kon worden gespeeld. Twee seizoenen natspel zitten er nu op; er waren fantastische avonden bij. Aan de hand van de ervaringen gaan we over naar een ander wat onregelmatig schema. Zo hopen we met nog iets meer mensen, natspel nog intenser te kunnen spelen,” ik gaap; mij ogen zij zwaar.

‘Kijk toch daar is jouw noop!’

”De nieuw datum - 27 oktober 2007 - moet nu op de site staan,” denk ik verheugd.

Nog even controleren door naar ‘natspel.nl’ te surfen en dan is het tijd voor dromenland.

Een late morgen

Voor mij is het een late morgen met ‘Vroege vogels’ op de radio; bijna afgelopen. Het is weer zo'n veel te vroege zomerse dag. Gisteren was mijn zonnerustdag, dus kan ik waarschijnlijk vanmiddag op het balkon gaan liggen. Het is wonderlijk hoe snel alles groen is geworden. Van de opengaande knop aan het begin van dit blogje, staan de groene kastanjebomen nu te pronken met hun witte kaarsen. Het grasveld daaronder is getooid in een afwisselende gele- en witte orgie van Paardebloem en Madeliefje. Met een slok thee en een broodje, sluit ik dit blogje af en wens ik een ieder die natuzomer en tot ziens in het najaar bij Natspel,

Louis van Gorkom.   


Drachten maart 2007 - Louis schrijft...

Voorjaarsblogje

Maandag 5 maart 2007; alle goede dingen gaan langzaam, werd mij menigmaal voorgehouden, als ik mijn jeugdig ongeduld liet blijken. Mijn geduld is de afgelopen drie jaar nogal op de proef gesteld. Ik had gehoopt op flink wat reacties op de site (natspel.nl), maar het bleef ten opzichte van mijn verwachting nogal stil.

Toch heb ik het gevoel dat de horizon met het eerste gloren in zicht is. Dit voorjaar staat in het teken van de vernieuwing. Het NFN komt met een nieuw blad en er is een nieuw kabinet. Bovendien verandert het weersklimaat al een tijdje in de richting van meer ruimte voor het naturisme. Wij hebben ondertussen deze site Tao-massage.nl definitief overgenomen voor nieuwe plannen.

Voorlopig is de bovengenoemde uitbreiding een soort façade van Natspel.nl. In de toekomst zal Tao-massage.nl er vooral zijn voor de leden van Maha Vira. Deze kunnen hier hun eigen plekje of verwijzing op het web krijgen. Vaak gaat het om mensen met een eigen (hobby)-massagepraktijkje. Er zijn ook vragen naar een afgeschermde plek. Hiervoor zijn we ons aan het oriënteren op de goede technische oplossing.

“UIT!” is uit (of straks in?)

Met het verdwijnen van ons lijfblad “Naturisme” keek ik uit naar het nieuwe blad “UIT!”. Ik heb dit blad afgelopen zaterdag uit de brievenbus gehaald. De eerste oppervlakkige indruk is dat het minder uitgesproken oogt; met de opbouw van de lay-out is vrij veel moeite gedaan om het bloot wat weg te moffelen. Men gokt er op dat een glossy - die het midden houdt tussen een reistijdschrift, Happinez en Opzij - beter aanspreekt bij het grote publiek. Dit moet zich nog bewijzen en kun je aan de hand van het eerste exemplaar niet beoordelen. Meer over UIT! hoop ik later aan dit stukje toe te voegen, want ik moet nu eerst de tekst zorgvuldig lezen.

Dan is er het nieuwe kabinet en ik vraag me af wat wij blootlopers moeten vrezen. Er wordt namelijk een streep getrokken door het gedoogbeleid. Veel van de plekken die wij voor binnenlandse recreatie gebruiken, zijn juist ontstaan vanuit dat gedogen. De bel gaat; ik moet nu aanpakken, want de lesdag is begonnen.

Een ander gebaar

In mijn droom van afgelopen nacht doomde een vergelijking met het (NGT)-gebaar voor Balkenende op. De hand van een tot wolkenreus verheven Jan Peter - bezweert een kabinetscrises - door zijn naamgebaar te maken en dat uit te breiden met een wijds gebaar, waarbij hij de naaktstranden te samen met de laatste koffieshops letterlijk de zee in veegt. Vervolgens zoeken de mannenbroeders Wouter & Anrdré stikkies op laag water. Sindsdien heeft het kabinet in gebaren een veelzeggende bijnaam. Zijn dromen altijd bedrog?

Op het moment richt het CDA zijn pijlen op de koffieshops en wij vrijbuiters mogen hopen, dat het daar bij blijft. Voorlopig weten we nog niet, wat we van dit regenboogkabinet kunnen verwachten; het wordt honderd dagen afwachten. Het enige wat we nu kunnen doen, is als een haas lid worden van het NFN, opdat ons maatschappelijk middenveld sterker staat. Als cadeautje krijgen we daar het aardige blad UIT! bij.

Dinsdag: ofwel de volgende morgen wordt ik wakker met het nieuws; de eerste tekenen van de verpreutsing. Een reclamecampagne van de overheid wordt op het nippertje - door de nieuwe CDA-minister - afgeblazen, omdat er te veel bloot in zit! Ik besef dat ik morgen alweer moet stemmen; de eerste kamer. Nu moet ik snel een broodje pakken, virusdefinities binnenhalen, de yogavloer aanpassen en douche nemen, want ik moet vandaag 's morgens en 's avonds les geven; het wordt aanpakken.

De les is voorbij; een gezellige theepauze en een aardige les; kaarsje op tafel. Aan het eind van de les liet ik mensen stilletjes opstaan om mij te helpen in de rol van les-assistent; aldus sloten we deze keer af met de speelse benadering van passiefoefeningen. Buiten stroomt de regen langs de ruiten; het is grauw; leegte; eenzaamheid. Ik moet al vast de vloer ombouwen voor de avondsessie, want anders maak ik geen rendement van de vrij gevallen middag. Ondertussen haal ik mijn e-mail op en de radio staat aan voor de broodnodige politieke oriëntatie.

Als uitzondering op de regel - meestal moet ik op dinsdagmiddag lesgeven - wordt het een middagje administratie, aan de site werken en lezen. Alleen UIT! heeft zo'n 40 effectieve pagina's aan leeswerk; de telefoon gaat; ik moet vanmiddag toch lesgeven. Ik zet meteen water voor de thee op en verwissel de lakens van de oefenvloer; de zoemer van de benedenbel; voetstappen op de stenen trap; doe open.

Het weerzien met drie vroegere les-assistentes is hartelijk. Ze waren toch in de buurt; familiebezoek. Ze hebben van alles bij zich om de theepauzes te veraangenamen, zoals koekjes, zoutjes en andere versnaperingen. Aan de thee besluiten we de middag en de vroege avond te verdelen in drie sessies; voor vier sessies ontbreekt het echt aan tijd.

In de eerste sessie - waarbij Mieke languit gaat - laat ik mijn ervaring met de nieuwe attributen van de laatste tijd zien. Helaas moet ik dan hier en daar wat met woorden uitleggen, wat de sessie soms wat verstoord; mijn vaardigheid in gebaren is de laatste tijd wat achteruit gegaan; het ontbreken van een les-assistent. Het geeft een goed gevoel, dat sommige leerlingen je voorbij streven. Het valt me op hoe zeker de vroegere wat onzekere Sukaina nu overkomt. Het is een genoegen om met haar de een afwisselende stembegeleiding te verzorgen. Het ontwikkelt zich tot over-en-weer een leerzame sessie; al gauw vervul ik voornamelijk de rol van assistent. (...)

Als tweede mag Sukaina gaan liggen; trekt haar slipje uit. In een flits valt mijn oog op het koordje van haar tampon. Met: "Heerlijk languit en je laat de dagelijkse beslommeringen achter je," zo opent Sita deze sessie. Bij deze tweede sessie voel ik me al weer meer op mijn gemak bij de gebaren; het komt allemaal weer boven. We bouwen gecompliceerde streelpatronen door met twee mensen in spiegelbeeld te werken. Vanzelfsprekend vermijden we passiefoefeningen, die het bekken openen; voorzichtig met anderen. Het is verrukkelijk hoe Sukaina zich in de Bruglift (var. Setu Bandhasana) kan laten gaan; ze ligt op mijn kuiten. Mieke controleert de knieën en Sita vangt behendig haar hoofd op bij het terugleggen. We verdiepen de ontspanningsmomenten door de passiefoefeningen af te wisselen met sensuele ervaringen en momenten van sensuele stilte. (...)

Na een eerste evaluatie van de twee sessies in de tweede theepauze, pleeg ik even wat noodzakelijke telefoontjes. “Het naaktstrand is te ver weg. Ze zouden gewoon alles moeten vrijgeven” beweert Sukaina. Dan hebben we het over de verkiezingen morgen. De dames gaan in het referendum zeker tegenstemmen. Die sneltram door een drukke winkelstraat zien ze niet zitten; onder de grond met dat spul. Plotseling de gaat conversatie over de figuren Wilders en Verdonk. Sukaina voelt zich onveilig bij de huidige verschuiving in de samenleving; het is wel een reden om die hoofddoek bewust te dragen; verzet. We bevestigen de vieze smaak, die zij bij het horen van de naam Wilders in de mond krijgt; Partij voor de onVrijheid die PVV!. Met de vraag: “Wat zit er onder die burqa op het naaktstrand?” doorbreekt Sukaina de spanning van de discussie over de politiek. “Het verbrande roodharige meisje,” antwoordt Sita, die de mop vaker heeft gehoord. Er volgen nog meer moppen; blote buiken schudden. Dan hebben we het over de aangekondigde documentaire “Beperkt Houdbaar”. “ Er is niks mis met een paar leuke hanglippen; aan mijn lijf geen gedonder,” zegt Sita;: de anderen beamen; gaan wel kijken. Na nog wat van dergelijke discursies en gewone theepraat is het inmiddels tijd voor de laatste passiefoefeningensessie.

We gaan verder met de derde sessie, waarin Sita alle aandacht krijgt. Met gebaren stuur Mieke nu de stembegeleiding, waarbij ze mijn mannenstem betrekt. We besteden extra veel aandacht aan een creatieve vorm van contact-maken. Ik heb deze vorm nog nooit gezien; het werkt niet bij beginners; interessant! Dan laat ik wat nieuwe pulsingsvormen binnen het passief tillen zien. Door de lenigheid en overgave van Sita, vindt ik al doende wederom nieuwe varianten. (...)

Er blijft weinig tijd over tussen de middag- en de avondles; mijn broodje schiet er bij in. Ik zet de telefoon alvast op het antwoordapparaat, opdat ik nu niet meer gestoord wordt. Nog even nieuwe the zetten en de vloer aanvegen. Dan gaat de benedenbel al weer; doe open; steek de kaarsen aan; doe open.

De verkiezingsdag

Woensdagmorgen; het is nog donker als de wekker me roept. Vanmiddag moet ik als uitzonderring lesgeven; de verschoven dinsdagmiddaggroep. Verder heb ik vanavond de vaste woensdagavondgroep. Ik moet dus vanmorgen tijd vrij maken om te stemmen. Terwijl ik achter dit stukje zit, wordt het langzaam licht; het is weer een grauwe dag. Ik weet nog steeds niet wat ik moet stemmen! Deze keer is het wel heel moeilijk. Moet ik dit kabinet een kans geven of juist blokkeren? Wel is het me inmiddels duidelijk, dat het evenwicht in de Eerste Kamer steeds belangrijker wordt. Het weegschaaltje van de argumenten voor en tegen hangt nagenoeg in evenwicht; op de achtergrond het nieuws; alweer een familiedrama.

Ik heb mijn stem uitgebracht en gelijk de postbus leeggehaald. Voor het andere huis was er geen tijd meer. De telefoon gaat bijna direct nadat ik de stekkers heb verwisseld. Het is een reactie op mijn advertentie in UIT!. Nu moet ik even aanpakken, want straks en vanavond moet ik weer les geven. Het worden lessen met extra persoonlijke aandacht; minder deelnemers; de griep heerst!

De lessen zijn achter de rug. Ik ben moe; kijk toch nog even naar de uitslag van de verkiezingen op tv en zet nog ondertussen een vers bakje thee voor mezelf. Het kaarsje op tafel is bijna opgebrand; een moment voor reflectie.

Een kater bij zonneschijn.

Het is inmiddels donderdag 8 maart, ofwel internationale vrouwendag. De lucht is helder blauw met slechts een enkel wit wolkje in de verte; het geeft een voorjaarsgevoel; een oppepper. Er is echter ook een gevoel van teleurstelling. De vrijzinnige stem heeft hier in Friesland weer meer verloren; D66 is nu ook uit de staten verdwenen. Er waren al geen gemeenteraadsleden meer. Bovendien verliest de VVD zijn liberale wortels, in een vorm die mij doet denken aan intolerante tijden uit het verleden. Is dit het effect van een partij die niet eens mee deed? Bedenk wat al die thuisblijvers hadden kunnen bereiken met hun stem. Juist bij een lage opkomst, kunnen minderheidsgroeperingen - zoals de onze - veel betekenen; ga de volgende keer stemmen!

Beste Vrienden, (ex-)cursisten, familie en kennissen na deze korte blik in mijn leven, laat ik jullie weer even alleen met je eigen beslommeringen; voor een regelmatig schrijven ontbreekt mij de tijd. Nog even over het tijdschrift UIT!. Ik blijf bij mijn eerste indruk. Daarbij wens ik een ieder het genot van een vervuld leven en straks een naturistische zomer, want tijd raast voort,

Louis van Gorkom.   


Drachten december 2006 - Louis schrijft...

Kerstblogje

De stap om mijn zaken zomaar pardoes op het web te zetten, is de laatste stap in het proces van drempels nemen. Het voelt bloter als mijn eerste confrontatie met naturisme. Ik heb de laatste tijd genoten van het lesgeven en begeleiden op de Natspel-avonden, dus hoop ik dat Natspel verder doorgroeit. Anderhalf jaar geleden was het een grote gok om met deze activiteit te beginnen. Of ik Natspel tot een succes kan maken moet de tijd leren. Na ruim een jaar valt daar nog niks over te zeggen; jullie mogen voor me duimen.

Beste familie en vrienden,

Ik ben de laatste tijd nogal druk geweest met de site natspel.nl. Naast de gebruikelijke huiskamercursussen yoga bleef er dus weinig tijd voor andere zaken. Daar komt nu eerst ook nog tao-massage.nl bij. Dus allereerst mijn excuses aan vrienden en familie. Zelfs dat telefoontje bleef er helaas vaak bij.

Bea hieronder is zo'n ideetje van mij. Ze is mijn alter-ego. In het maken van de animatie is heel wat tijd gaan zitten. Van de mondjes heb ik zo'n vier versies gemaakt voor ik er tevreden over was.
 
Bea Brabbel
Tjonge, die Louis kan toch maniejakken;
Daar kom je echt niet tussen! 
Bea Brabbel.

Louis stelt zich voor:
Geboren in Hilversum in 1949;
Lengte 165;
Iets verlegen;
Kleur ogen: groengrijs;
Door mijn handicap in bijna alles autodidact;
Van veel markten thuis;
Ervaring in het geven van haptotantra;
 
Hieronder een paar foto's: (voor meer foto's zie Natspel.nl).
 
Foto 1 Louis Foto 2 Louis Foto 3 Louis

1. Een jonge Louis maakt een Kameel.

2. Louis nu, een beetje grijs.

3. Louis keurt de zaal.

Sorry, de foto's hierboven staan al weer te lang op het web. Het wordt dus hoog tijd voor een paar nieuwe; ik hoop daar binnenkort aan toe te komen. De lessen en Natspel gaan nu nog even voor:

Gezocht lesassistente

Voor die lessen - en wel op maandagavond - zoek ik een aardige lesassistente haptoyoga. Betaling zit er niet in, want dit is hobbywerk, maar de opleiding is gratis! Durf en creativiteit zijn de belangrijkste eisen, want er wordt in de lessen veel geïmproviseerd. Men kan een indruk van mijn stijl krijgen op de Natspel-avonden.

Zo, het pak is van mijn hart! Alleen het plaatsen van zo'n oproep is al spannend; vol verwachting klopt mijn hart (ik schrijf dit op de dag voor Sinterklaasavond). In het verleden kwamen dergelijke vrijwilligers voort uit interne doorstroming. Nu zijn we - als vereniging Maha Vira - daarvoor aan de kleine kant en daarmee is externe werving noodzakelijk geworden.

Dromen over verre horizonten

Ik hoop dat jullie - kennissen, vrienden en familie - mijn internet-avontuur; dat begon met natspel.nl - een beetje kunt waarderen. Uitgroeien tot een blog zal dit stukje zeker niet. Daarvoor neemt het schrijven op de computer mij te veel tijd, bovendien ben ik niet van plan al mijn zieleroerselen aan de wereld te ontbloten.

Waar het mij brengt weet ik nog niet; voor mij is het ook allemaal nieuw! Ik zie echter verre horizonten voor mij. Nieuwe tijden brengen ongetwijfeld nieuwe kansen; plukt het moment van nu, waarin de nieuwe tijd verscholen ligt!

Dat dromen duurt echter niet lang. Door dit stukje ben ik de tijd vergeten. Ik heb vanavond een les; dus wordt het vanaf nu aanpakken! Een gevecht tegen de tijd. Vanuit de keuken zie ik de volle maan door de bomen schijnen. Ondertussen klinkt de voorspelling, dat het vanavond gaat regenen uit de luidspreker. De maan gehoorzaamt even later door achter de wolken te verdwijnen. Buiten is het inmiddels geheel donker. De telefoon gaat; ik krijg er vanavond een nieuwe bij, die wat eerder komt; moet dus extra hard aanpakken. De ketel fluit; ik kan de thee vast klaar zetten. Mijn tweede broodje moet ik uitstellen tot na de les; want de benedenbel zoemt.

Een nieuwe cursist bij de les geeft altijd wat extra spanning. Maar het was een goede les; ik ben tevreden. De avond is al bijna vergleden; het is tijd voor die uitgestelde maaltijd. De regen raast tegen de ruiten. Het is al weer 5 december als ik me te rusten leg; de storm raast langs de muren van de flat.

Wat laat op

's Morgens word ik - voor mijn doen - laat wakker; het is nog nachtelijk donker; de vaste routine, die begint met een broodje en een bak thee. Dinsdag; normaal is het mijn drukke lesdag. Deze keer valt de avondles uit; het geeft iets meer lucht, maar de nieuwe versie van de site moet op de server. De telefoon gaat; mijn lesassistent is ziek en valt dus af; ik zal het vanmorgen alleen moeten doen.

Ondertussen dat ik dit stukje in mijn hoofd laat resoneren neem ik een douche; doe de afwas en laat de stofzuiger slingeren. Het is inmiddels licht buiten; de fluit van de ketel roept mij. Ik heb nog maar net thee gezet dan zoemt de benedenbel al; het is zo'n twintig minuten te vroeg. Voordat ik boven opendoe werk ik de laatste rommel weg in de slaapkamer.

De morgenles

Het is een gezellige theepauze, waar Sinterklaas een hoofdrol in de conversatie speelt. Iedereen is ruim op tijd binnen, dus beginnen we 10 minuten te vroeg, zodat ik een lange les kan bouwen. Met: “Lekker lang uit en je kijkt naar wat je ziet met dichte ogen,” uit mijn mond begint de les. Vervolgens laat ik ze de aandacht richten op het verschillen tussen binnen en buiten met: “ Je voelt hoe je ligt op de vloer. Dan voel je de lucht langs je huid strelen,” Ik maak dat effect door met een kussentje te wapperen. Zo bouw ik de les op uit een afwisseling van inspanningsoefeningen en sensuele effecten. Met een grote struisvogelveer aan een haakse steel, is een fullbody streling een fluitje van een cent.

In deze les bouw ik drie langere ontspanningsmomenten; van zo'n 5 minuten. De eerste ligt direct na de inspanningsfase. Dit kan alleen maar bij ervaren cursisten. In de eerste leg ik de nadruk op het ervaren van de huid (bij de twee latere komt dan de nadruk op realming te liggen). Na de eerste ontspanning volgt het masseren van de rug in de Poort; vervolgens volgt de Haai - bedoeld om de rug wat bij te werken - waarbij de cursisten nu hun eigen varianten maken.

Het inbouwen van eigen varianten is alleen zinvol in huiskamergroepjes; in een zaal leidt het prompt tot verwarring. De tweede en derde ontspanning worden ingeleid door de Schroef, die tweemaal wordt uitgevoerd met een oefening om te keren er tussen. De ervaring ontstaat door het terugrollen uit de schroef; realming. Tijdens zo'n moment van realming is het beter om even niet aan te raken. Ook voor het keren na de eerste Schroef sta ik een persoonlijk gekozen oefening toe met: “Dan wissel je van hoofd en voeteneind met een eigen oefening.” Nu volgt de tweede Schroef en de bijbehorende laatste ontspanningsfase.

Er dient zich een moment voor passief tillen aan; je kunt in je hoofd een realming-ervaring plannen; maar toch; totale overgave. 10 Minuten later beëindig ik de les met: ”En dan ... bijt je op het puntje van je tong; je knijpt in je vuisten; je knippert met de ogen en je rekt jezelf een flink uit!” Vervolgens samen met het opkomen van de slotmuziek: “Want dan is dàt, zowàt het einde van deze les! Vervolgens heb ik dan nog een bakje thee.”

Het heerlijk avondje

De middagles is passiefoefeningen, dus moet ik de vloer ombouwen; ondertussen een broodje voor mij zelf; stofzuigen; afwassen en wederom thee zetten. Na de thee werken we twee sessies af. Hoewel we gestoord werden door muziek van beneden, ben ik toch redelijk tevreden.
 

 
De cursisten zijn vertrokken; ik zit achter dit stukje; het moet nu worden afgerond, want de kerstversie van de site moet straks op de server. Dit blogje - dat slecht 24 uur beslaat - is mede bedoeld als kerstkaart, want ik red het - versturen van kaarten - dit jaar gewoon niet!

Vrolijk kerstfeest & Gelukkig nieuwjaar

Ik wens een ieder prettige feestdagen en een goed uiteinde van het oude jaar; om in 2007 met volle moed weer te beginnen,

Louis van Gorkom.